Written By Peter van der Naald. On Apr 28. In School

Fixie en Faxie zijn bedroefd.

Fixie en Faxie liggen in de tuin. Het is zomer en lekker warm.
Plotseling blaft Fixie. Hij hoort de bel van de voordeur. Honden blaffen altijd als de bel gaat. Faxie blaft niet. Faxie slaapt.

Dan komt de baas de tuin in.
Hij is niet alleen. Achter de baas loopt de buurman. De buurman van de andere kant van de heg waar het gat in zit. De buurman van de rode poes. De poes Max.

De buurman kijkt niet blij. De baas kijkt bedroeft. Ze zijn allebei verdrietig.
Waf, waf, waf, blaft Fixie. Maar de baas kijkt niet vrolijk. Stil zijn Fixie, zegt de baas. Nu even niet. Het is nu niet leuk om te blaffen. Faxie komt kwispelend naar de buurman toe. Maar ook de buurman wil niet spelen.

Fixie kijkt naar Faxie en begrijpt er niets van.
De honden gaan samen naast de stoel van de baas zitten. Dan zegt de buurman iets. Hij vertelt dat Max, de poes, onder de auto is gekomen. Op de straat.
Max was gewond. De poes had pijn. En toen is Max dood gegaan.
Max is dood.

Fixie en Faxie zijn bedroefd. Hun speelvriendje, de rode poes Max, is er niet meer. Samen blaffen Fixie en Faxie verdrietig. Ze lopen naar de heg en blaffen naar de heg. Naar de tuin waar Max altijd miauwde en speelde en in de boom klom. Ze kijken om de beurt door het gat in de heg. De baas vindt het deze keer wel goed. De buurman ook.

Dan loopt de buurman weg. Hij gaat weer naar zijn eigen huis.
Na een poosje horen ze de buurman in de tuin. Ze kruipen stiekem door de heg. Fixie en Faxie zien de buurman een gat graven achter in de tuin.
Dan begraaft de buurman Max.

Het is avond. Fixie en Faxie liggen stil in hun mand. De baas begrijpt het. Ze zijn verdrietig. Verdrietig omdat Max er niet meer is. Max is naar de poesenhemel.
Dan loopt de baas naar de keuken. Even later komt hij terug en geeft Fixie en Faxie allebei een klein stukje wordt. Maar een klein stukje, want het is vandaag geen feest.