Written By Peter van der Naald. On May 06. In Opvoeding

Slaan helpt bij de opvoeding?
Opvoeden is vooral vóór leven. Kinderen zijn van uit zichzelf, niets. Een blanco blaadje. Kinderen kennen alleen kopieergedrag. Anders gezegd: wat kinderen (en later als volwassenen) als gewoon gedrag zien, is wat ze voor geleefd krijgen door ouders, anderen en hun omgeving.
Ze leren de taal en de gewoontes van de omgeving waarin ze opgroeien. Een kind uit Noorwegen dat groot wordt in Zuid Afrika zal de taal spreken van zijn omgeving en wordt beïnvloed door wat hij in Afrika meemaakt en tegen komt. Niet door wat er in Noorwegen gebeurt. Immers je omgeving leeft je voor hoe je je dient te gedragen.
Als pa altijd in de auto scheldt en afgeeft op oudere mensen die op zondagmiddag (te) langzaam over de weg voortkruipen, dan zal een kind dit gedrag van pa als normaal beschouwen en oudere mensen op de weg op voorhand vervelend vinden.

Zo is het met alles wat wij onze kinderen voorleven. Als we bepaald gedrag willen hebben, is dat wat we zelf moeten laten zien. Gedragsbeïnvloeding gaat via voorleven. Praten, spreken, uitdagen een andere mening te hebben en vooral je kind serieus nemen.
Praten, niet eindeloos discussiëren! Praten betekent dat jij als ouder je kind probeert iets bij te brengen en vooral ook goed luistert. Wat beweegt mijn kind en waar zit ie met zijn gedachtes.
Praten, niet eindeloos ouwe hoe….

Niet je kind beschouwen als je gelijke, want dat is niet zo!
De grote fout die veel ouders maken is denken dat er op voet van gelijkheid gesproken wordt. Maar voelde jij je gelijk aan je ouders toen je hun leeftijd had? Wás je écht gelijk aan hen? Nee, dus.
En als we kinderen beschouwen als gesprekspartners die gelijke rechten hebben, gaan kinderen die houding overnemen. En als het jou als opvoeder eens niet goed uitkomt, betekent dat plotseling dat je kind een grote mond heeft, altijd tegenspreekt, nooit een stil kan zijn en nooit eens gewoon doet wat er gevraagd werd. Maar, om in termen te blijven, daar heb je dan wel zelf om gevraagd.

Zoals gezegd, onze kinderen zijn wel gelijk in waarde als mens, maar niet gelijk aan ons. Ouders hebben een rol en die is hun kinderen opvoeden. Dat is niet alleen een rol, dat is zelfs een opdracht. Kinderen spelen in dit verhaal ook een rol. Namelijk opgevoed worden. Of ze het willen of niet.

Wat nooit helpt, is het gedrag dat je als ouders voor staat, er in slaan. Door negatief gedrag af te straffen. Door welbewust je kind te slaan om hem of haar op het goede pad te brengen. Je kunt slaan nooit rechtvaardigen met de gedachte dat een kind uit zichzelf een wil heeft die altijd negatief is en gericht is op eigen voordeel, op de eigen ‘ik’.
En, overigens, als dit wel zo zou zijn: Van wie kan een kind dat nu geleerd hebben? Van de eigen omgeving, natuurlijk. Ouders, school, vriendjes en anderen die je kind beïnvloeden. En daarin heb je als ouders een rol!

Slaan helpt?
Tot wat? Kinderen die veel geslagen worden, kopiëren dit gedrag en gaan helaas later, als ouder, ook slaan. Weten zij veel!! Vaak gaat dit van kwaad tot erger. Een corrigerende tik, wordt dan een knal voor je kop omdat je niet doet wat er gezegd wordt. En tenslotte rammen we er gewoon op los.

Een kind heeft meer aan een ouder die soms de weg kwijt raakt en in vertwijfeling raakt. In plaats van zo ’n ouder die altijd alles zo goed weet.
Een kind moet begrijpen dat ouders soms net mensen zijn…..
En in wanhoop dingen doen die niet zouden moeten, zoals een kind een tik geven. Het laat zien dat je als ouder inderdaad ook maar een mens bent en soms ook niet meer weet wat je moet.
Beter dit dan een ouder die slaan en een aframmeling als een gewoon onderdeel van de opvoeding gaat beschouwen.

En vroeger dan?
Dan komen de bekende opmerkingen als ‘Dat deden ze vroeger toch ook? En ik ben er toch ook niet minder van geworden’?
En heb je dan als ouder nog steeds niet in de gaten waar je eigen gedrag vandaan komt? Denk je als ouder nog steeds dat slaan gewoon gedrag is? Wat zou je er van zeggen dat op school een ‘corrigerende tik’ uitgedeeld wordt. En soms zoiets eens uit de hand loopt en je kind met een blauwe plek thuis komt? Slaan dan de stoppen als ouder door en ga je dan op school even …. er op los slaan?

Opvoeden heeft niets te maken met het er in meppen van wat moet. En nog minder met er uit slaan wat niet mag. Ook niet met een godsdienstig boek in de hand. Dus ook niet omdat welk godsbeeld dan ook, zegt dat het wel mag of zelfs goed is voor het kind.

Ouders die systematisch slaan zouden direct hun kind kwijt moeten zijn opdat we deze kinderen nog kunnen redden en een gewone veilige opvoeding kunnen geven. Beter een pleeggezin dan slaan als onderdeel van de opvoeding.

Of ik nooit geslagen ben?
Jazeker wel! Maar ik heb nooit, nooit geleefd in de angst dat alles wat fout was, klappen opleverde. Prettige opvoeding gehad, eigenlijk wel.