Written By Ankie de Zwaan. On Jun 20. In Opinie

Meisjes die over de zeeën zeilen.Al maanden wordt ons land in de ban gehouden van een simpel iets: mag een meisje van veertien, vijftien alleen over de wereld varen en een solo wereldzeiltocht houden. De rechter maakt zich terecht druk om het welzijn en welbevinden van de jonge dame alvorens zij een beslissing kan nemen.
Maar de werkelijk belangrijke kwestie is niet die rechter en die zeiltocht maar iets anders.

De rechter.
De rechter heeft de jonge zeezeilster in spé onder toezicht geplaatst van één of andere instelling. En die professionals kijken of welzijn en welbevinden van iemand van deze leeftijd, hoe voorlijk ook in gedrag, in de knel komt door een dergelijk ondernemen. De rechter wil in haar oordeel weloverwogen kijken naar wat deskundigen er van denken.

De tiener.
Je zou kunnen denken dat de zeezeilster zelf wel kan beslissen over wat goed voor haar is en of ze een dergelijke tocht aan kan.
Helaas zijn er vele, vele voorbeelden van pubers die hartstikke zeker weten wat goed is voor hun leventje. En vervolgens tot de conclusie moeten komen dat dit tóch even anders ligt. Als de puntjes bij depaaltjes komen.
We zullen maar zeggen dat dit een gebrek aan levenservaring is. Een nog niet kunnen overzien wat een ouder iemand, bijvoorbeeld een ouder, wel kan overzien. Of, in dit geval, zou moeten kunnen overzien.

De ouder.
De ouders zijn het echte probleem. Elk kind heeft recht op ouders die weten wat goed is voor het welbevinden van het kind.
De moeder van onze zeezeilster heeft eerder al aangegeven liever haar dochter als dochter te verliezen dan een dergelijk risicovolle tocht te voorzien van haar goedkeuring. En terecht. Immers er zijn risico’s en risico’s. Als kinderen van die leeftijd met een auto rijden worden de ouders als onverantwoord gezien. Het is immers niet voor niks vastgelegd dat ze daar (volgens de wet) te jong voor zijn.
En weinig ouders zouden her normaal vinden als hun zestien jarige in een oorlogsgebied als soldaat zou mogen aantreden.

Maar in dit geval is het vervelende dat één van de ouders, de vader dus, niet alleen geen problemen ziet, maar dit gedrag zelfs aanmoedigt. Een beetje in de sfeer van ‘moet kunnen’. Een beetje als ‘ze zal toch zeker zelf wel weten wat goed voor haar is’ en ‘ik denk dat ik dat wel kan beoordelen’.
Een triest verhaal.
Een vader die totaal buiten elke werkelijkheid staat en een kind (nogmaals, hoe voorlijk ook in gedrag) behandelt als een volwassene.

De rechter nog een keer.
De rechter zou er goed aan doen niet te bekijken of de jongedame in kwestie de zee op mag en solo de wereld rond mag varen, maar kijken of er iemand is die de vader ter verantwoording kan roepen. De ouderlijke macht van deze twee gescheiden levende ouders uitsluitend bij de moeder leggen. Omdat de vader er overduidelijk blijk van geeft niet te weten wat een kind van zestien aan kan als het op verantwoording aan komt.

Ook mijn zoon wist op zijn zestiende precies wat goed voor hem was en wat er moest veranderen aan deze wereld.
En ergens diep binnen in ons was er dat stemmetje dat zei dat hij er nog niet klaar was voor was om elke stap al helemaal alleen te kunnen maken. En hij hoefde écht de wereld niet rond te zeilen.
Waarschijnlijk heeft dit iets te maken met een soort ouderlijke intuïtie. En die is kennelijk niet elke ouder gegeven…..

De ouder nog een keer.
Zoals we al eens eerder schreven: Zou jij als ouder je kind van veertien helemaal alleen en zondermeer, op een fiets of brommer door gevaarlijke gebieden laten trekken?
Zou jij het normaal vinden als je vijftienjarige dochter morgen met een rugzak als enige bagage in een vliegtuig wil stappen naar het onbekend eland ‘neverwhere”? En zelfs als je dit als ouder goed zou vinden, dan nog zullen er velen zijn die dit zich niet kunnen voorstellen….

Juist dezer dagen hebben we moeten constateren dat zo ’n reis niet alleen gevaarlijk kan zijn, maar ook onverantwoord. Gevaar is bij een dergelijke reis een keus. Je hoeft niets en gaat vrijwillig.
Dat de reis onverantwoord is, is iets wat een tiener niet altijd kan overzien en ook nog niet hoeft te overzien. Daar zijn ouders voor. Verantwoorde vaders en moeders die ook tegen de wil het eigen kind in durven te gaan.
Hè, vader….

De reis van de Amerikaanse zeezeilster van zestien die ergens op de Indische oceaan is, lijkt ten einde. Maar dan onvrijwillig. Wellicht is alles voor haar ten einde. En dat is geen manier om in de geschiedenisboeken te komen.
In die boeken staan is mooi. Maar zeer tijdelijk. Er komt altijd iets nieuws, iemand anders.

De ouder én de puber.
Een ouder die een puber laat opgroeien en begeleid naar volwassenheid en het zelf goed alles kunnen overwegen, is vele malen meer waard.
En dan kan de wereldzee nog lang en vaak genoeg bevaren worden. Door een volwassen in de dop, die kan overzien wat er gedaan en niet gedaan moet worden. Door iemand die geleerd heeft veiligheid boven risico te plaatsen.

Overigens, even voor de goede orde. Een risicoloos leven, bestaat niet. Een kick krijgen, uit iets dan dan toch maar mooi gelukt is, is een fantastische gevoel. Geloof me, ik ken het gevoel….
Maar er zijn (zee)grenzen. En die bepalen doet niet de rechter, een instelling voor jeugdzorg of het kind. Dat zou een kind aangeleerd moeten worden door een verantwoorde ouder. Een gemiste kans.