Written By Peter van der Naald. On Jun 01. In School

Zijn ze al op schoolreisje geweest?
Ook zo genoten van de voorbereidingen? Alles klaar om je kind op schoolreisje te laten gaan? Nieuwe rugzak gekocht? Misschien nog nieuwe schoenen er bij? En waar kinderen dan verder nog me bezig kunnen. Omdat iemand anders in de groep dat óók heeft en mag. Je kunt écht niet zonder!
En dan die strijd van moeders (en een paar vaders) om mee te mogen/kunnen.
Of die soesa waar we heen gaan en wie met wie in welk groepje moet lopen/zitten. Een overzichtje van ‘dingen’ van een schoolreisje.

Laten we eerlijk zijn: schoolreisjes horen de leukste dag van het schooljaar te zijn. Wél met de mensen van de school, maar in een andere omgeving.

Iets anders.
Maar er zijn altijd ouders die ‘iets anders’ willen. Niet naar die vermaledijde pretparken. Maar iets leuks, iets anders. Zouden die ouders er al eens over nagedacht hebben wat de kids daarvan vinden?
En uiteindelijk komt er dan iets en is die bestemming een jaar later alweer geschiedenis. Omdat het tóch niet zo goed bevallen is. Of gewoon omdat de oudercommissie andere mensen kent en andere ideeën heeft gekregen. Of omdat de kinderen duidelijk gemaakt hebben wat ze er van vonden.

Iets educatiefs.
Nog erger: die ouders die ‘iets educatiefs’ willen. Het moet ook nog opvoedkundig verantwoord, dus. Welnu, doen! Maar stuur dan alleen die ouders daarheen. Laat niet als school je kinderen dáár aan meedoen. Doe ze dat als school niet aan. Als het een soort excursie wordt naar een educatief verantwoorde omgeving, laat het dan liever achterwege.

Scholen, laat dat soort reisjes gewoon achterwege. Vertel de ouders dat de keuze van de bestemming niet iets is wat elk jaar weer onderwerp van gesprek kan zijn met de toevallige leden van de schoolreiscommissie. Tenzij er een totaal plan komt dat niet het volgende jaar weer op de schop moet. Tsja….

Mee mogen in plaats van moeten.
Laten we ook even stil staan bij die kinderen die blij zijn als ze te horen hebben gekregen dát ze mee mogen. Mee kunnen.
Omdat dát niet bij iedereen altijd direct logisch is. Schoolreisjes kosten geld. Bijna geen school wil gedoe hebben met eurootjes sparen en dus is er één keer per jaar een hap geld te betalen. Al helemaal als er meerdere kinderen mee moeten.
En het wordt helemaal de moeite van extra subsidie aanvragen waard, als er een kind in groep 8 zit en er zo maar 100 euro alleen voor dat ene reisje betaald moet worden. Op sommige, kleinere, scholen is dit ‘voordeel’ er al voor de
groepen 7 en 8. En dan ben je twee keer in de dure prijzen. Je zult dan ook nog eens een tweeling hebben of twee kinderen met maar een jaar verschil. Je mag als ouder wel apart gaan sparen! Overdreven? Vraag maar eens aan een moeder op een school met veel achterstandskinderen, met veel gezinnen die leven van de sociale steun.

Het zakgeld.
Een ander dankbaar onderwerp is het zakgeld.
Natuurlijk heeft de meester of juf alles goed besproken en uitgelegd tot welk bedrag acceptabel is. Maar dát zegt dus niks.
Ouders hebben daar zo hun eigen ideeën over. De ene ouder wil zich houden aan de geldende regel ook al zijn ze het er niet mee eens. De andere ouder doet wat het eigen kind vraagt en geeft veel te veel geld mee. Alsof een kind daar al mee om kan gaan. Nauwelijks toe aan zakgeld, maar wel met 10 euro op schoolreisje. Tsja…

Ooit kwam er een jongen naar me toe met de vraag of ie even 25 (toen nog gulden) kon lenen. Ik kreeg het uiteraard morgen terug. Hij wilde een leuk cadeautje voor zijn moeder kopen. En was vervolgens ook nog aardig gepikeerd dat ik daar niet aan mee wilde doen. Het was nagenoeg mijn schuld dat hij geen presentje voor zijn zo geliefd moeder kon kopen. Tsja….
In ernst: een bedrag tot ongeveer 5 euro moet kunnen, maar is afhankelijk van wat de school al regelt. Krijgen ze al eten, patat en ijs. Dan is 2,50 ook genoeg. Ze kunnen toch niet meer eten en drinken als wat ze op kunnen.

Je moeder mee.
Ook een echte topper is het als je bloedeigen moeder mee….. gaat/moet/mag.
En jij in haar groepje zit. Kan moe mooi op haar eigen kroost passen. Als kind bleef ik dan liever thuis. Want ma wil vooral niet voor gek gezet worden. En dus krijg je als kind weinig ruimte. En als je straks thuis komt, komt nog wel even op tafel wat er allemaal gebeurd is. Een regelrechte ramp.
Tenzij een juf of meester dit eerst in alle rust met een kind bespreekt. En als het kind er van schrikt dat de eigen ouder mee wil/moet, moet je je als leerkracht afvragen of het om het kind gaat of om die leuke ouder of om jou als leerkracht.
Maar zien we dat ook zo? Tsja…..

De bus.
Nog even over de bus. Tsja…… de bus. Afgeleefd en weinig meer aan te vernielen. En om op de kosten te besparen, kunnen er wel drie kinderen op één bank. Vooral met de kleintjes moet dat goed lukken. Of dat goed zit? Nee, natuurlijk niet. Maar, och.
Nou, vergeet het maar! De politie heeft al landelijk aangekondigd deze zomer extra te controleren op het dragen van de gordels in touringcar bussen en op schoolreisjes. Tsja…. is het gelijk afgelopen met dat gevlieg en geren in de bus, nietwaar…..

De groepsindeling voor de dag.
De leukste komt nog. Dat zijn de klassen die in de dagen/weken voor het schoolreisje er over praten, tekenen en vertellen. En zelf de dingen bedenken van de dag. En daar hoort dan ook bij dat ze zelf mogen kiezen wie bij wie in een groepje zit. Wie waar in de bus zit…..
Tsja…..

Dat zijn dus groepen van leerkrachten die het écht niet begrepen hebben. Weten die nog hoeveel stress een schoolreis kan opleveren??
Hoe zit dat bij een gymles ook alweer. Daar moeten soms groepjes gemaakt worden. En de kinderen kiezen elkaar. Tot een bepaald moment. Want het zijn altijd dezelfde kids die niet gekozen worden. Omdat ze nu eenmaal minder goed zijn in gym, in spel, in samen werken. En aan de kant blijven staan. En als juf of meester wéét je dit. Dus het laatste gedeelte van de klas deel je dan zelf in. Bij de gymles, bij spel op het plein, enz. Dat hoort bij de pedagogische kant van je werk.

En dan zou je bij een schoolreisje de kinderen zélf laten kiezen?
Dat is nu een mooi voorbeeld van pedagogisch volstrekt onverantwoord gedrag! Dan is het eerlijker tegen die kinderen die nooit gekozen worden, te zeggen dat ze er ook voor mogen kiezen niet mee te gaan! Want immers ze horen er toch al niet bij. En dat hebben die andere kinderen bedacht. Waarom zou je dán nog mee willen.

Nee, die indeling maakt een juf of meester mooi zelf.
En niet op basis van alleen vriendschappen of minder leuke gevoelens over elkaar. Maar als leerkracht denk je ook na over wie met wie kan omdat ze aan elkaar gewaagd zijn in hun gedrag. Wie, wie in toom kan houden. Welke ouder daar nu weer bij zou passen. En dat heeft meer te maken met de vaardigheden van de ouder als met de angst voor een mislukte dag of omdat die ouder nooit mee gaat. Een schoolreisje is geen beloningswedstrijd voor ouders.

Het blijft een schoolreisje. Met de klemtoon op ‘reisje’ is het gewoon een leuke dag naar een leuke omgeving. En is die dag geslaagd als iedereen weer heel en gezond uit die bus stapt waar nooit kinderen in zitten bij terugkomst.

Met de klemtoon op ‘school’, is het de verantwoording van de juf of meester, van de school, dat alle kinderen zich goed voelen op een dergelijke dag. Met plezier mee gaan. En niet liever denken aan waarom het niet zo leuk is.

Misschien een andere visie op schoolreisjes. Misschien sowieso een idee over dergelijke dagen. Tsja….
Prettige dag gewenst. Maak er een mooi reisje van!