Written By Peter van der Naald. On Jul 01. In School

Na de vakantie.
Straks beginnen de vakanties. En dan komt er weer een nieuw schooljaar. Met een nieuwe lichting op school. En zijn er kinderen weg van de basisschool. De wijde wereld in. En bijna alle kids zijn toe aan een nieuwe uitdaging en zitten in een hogere groep.
En hoe gaat dit dan?

De vertrekkers.
Ze waren toe aan iets anders. Ze zullen de basisschool nog gaan missen.
Maar ook dan moeten ze naar het voortgezet onderwijs toe. De wereld in. Zich voorbereiden op de periode daarna. Een tijd waarin een vak gekozen moet worden of zelfs al gewerkt gaat worden. Met grote verbazing vertrekken ze. Nu nog even de grote kids van de basisschool. Een afscheidsmusical, een feest en een afsluiting.
Straks zijn ze brugpiepers van een grotere school. Kinderen die tot de ontdekking gaan komen dat er dáár weer andere normen gelden. Dat juf ineens mevrouw heet en de meester geen meester meer is, maar meneer. Dat de conciërge niet alleen gaat over een paar kopietjes maken, maar het hele gebouw regelt.
Tsja, groep 8 vliegt uit.

De blijvers.
Bijna alle andere kinderen zijn toe aan nieuwe leerstof en nieuwe dingen leren. Wat een vreselijk woord, eigenlijk: leerstof. Het klinkt bedompt, stoffig. Het komt er gewoon op neer dat kids in hun nieuwsgierigheid, nieuwe dingen moeten ontdekken. Toe zijn aan meer, nieuw, anders. Misschien bij een andere juf of meester, misschien in een ander lokaal.
Maar in bijna alle gevallen een stapje verder op weg naar diezelfde middelbare school.
Meer aanzien bij de andere kinderen. Want groep 6 of 7 klinkt toch weer alsof je ouder en groter bent dan in groep 5. Eigenlijk alweer een nerveuze groep die iets nieuws gaat beginnen. Zelfs als het in dezelfde school is, met dezelfde kinderen om je heen.

De nieuwkomers.
Sommige kleuters blijven in hetzelfde lokaal omdat ze immers nog maar net op school zijn. Maar weinigen zitten met de kerst in groep 1 en na de zomervakantie al in groep 2.
En dan zijn er de nieuwe kids. En ouders van nieuwe kinderen. Wie zou het meest nerveus zijn, die ouders of die kleintjes?

Een enkel advies.
Naar school gaan, is gewoon. Het wordt voor de meeste kinderen net zo normaal als eten en drinken.
De eerste keren zal er misschien gehuild worden. En er zal wellicht een beetje onbestemde angst zijn dat moeder straks niet meer komt of het verkeerde kindje ophaalt. En moeders zullen onder elkaar praten en elkaars onaangename gevoel versterken.

Maar:
Laat het maar gebeuren. Probeer als ouder vrolijk te zijn en vertel je kind wat er gaat gebeuren.
Maak van het ’inleveren’ van je kind geen show met toeters en bellen. Kinderen zijn daar heel gevoelig voor. Geen afscheid in drie keer, geen gedoe voor de ramen of deuren. Gewoon brengen, afscheid nemen en weg gaan. Nadat je nogmaals hebt afgesproken dat je ‘straks’ terug komt. Maar bedenk ook dat je kind niet weet hoe lang ‘straks’ duurt.

Hoe rustiger jij je als ouder gedraagt, des te minder last heeft je kind van die gang naar de school. Als jij je onrustig gedraagt en laat merken dat je het eigenlijk maar niks vindt, tsja dan zal je kind ook wel angstig en zenuwachtig worden. En dat wil nog wel eens gebeuren bij de oudste kinderen als ze voor de eerste keer naar school gaan. Tenminste, bij de ouders.

Als je je kind weer ophaalt, dan gaat het op dezelfde manier. Gewoon vrolijk vragen hoe het was. Niet als ‘vond je het wel leuk?’ Dát pikken kids er vlug genoeg uit. Hoe zo, is er dan ook een niet leuke kant aan de school? Dát is typisch overbezorgde ouders praat, immers….

Je moet kleine kinderen geen angst aanpraten en je eigen gevoelens van onzekerheid bij je kind vandaan houden.
En als je thuis komt, dan is er iets te drinken, iets te kauwen. Geen snoep of zoetigheid als een soort van beloning. Gewoon een momentje van rust en misschien komt je kind met praatjes over de dag. En dan ben jij er voor je kind.
Let wel: jij bent er voor je kind als dat nodig is. Je kind is er niet voor jou. Als je kind wil spelen of iets anders wil waar jij als ouder geen rol in speelt, dan is dat zo.

En als je merkt dat je kind na enkele dagen of in een tweede week, eens moe wordt? Bel dan gewoon even met de school met de mededeling dat je je kind eens thuis houdt. Het mág, het kán. Tenminste, met een 4 jarige.
Al moet je er geen gewoonte van maken en een kind zo snel mogelijk moet laten wennen aan het nieuwe ritme van de school.

Misschien moeten pa en ma zich er meer op voorbereiden en is ‘die kleine’ er zo maar aan gewend. Lekker spelen met andere kinderen.

School is leuk.
Voor wie weg is naar het voortgezet onderwijs omdat ze toe waren aan de nieuwe uitdagingen.
Voor de anderen, omdat ze er weer een jaar op hebben zitten en nieuwe dingen gaan leren.
Voor de jongsten, omdat ‘school’ er aan komt.
Voor de nieuwe ouders. Omdat school je kind iets (bij) brengt en jij misschien stiekem toch kunt genieten van de tijd die je anders kunt indelen.