Written By Willem Stokroos. On Oct 19. In Opinie

Opvoeden is beschermen of de foute broer van Sinterklaas.
Opvoeden is beschermen. Je kind voorzichtig de grote wereld in helpen is één van de opdrachten die je als opvoeder hebt. Een kind leert door jou, langzaam de grote wereld kennen. Die wereld die begint in de eigen omgeving, thuis. Achter in de auto of achter op de fiets. De wereld die van thuis naar school loopt en dan de buurt in, de buurt uit.
Maar niet tegen alles kun je een kind beschermen…

Het leven is onontkoombaar.
Soms komen er dingen langs in een kinderleven waartegen je niks doet. Als grootouders dood gaan, als er ernstige ziektes zijn in de directe omgeving van een kind. Dat kan thuis zijn, verderop in de familie, maar ook op school. En je kunt een kind van vier a vijf niet goed uitleggen waarom een klasgenootje overleden is, niet meer naar school komt.
Het maakt dat het ene kind meer mee maakt en het andere kind meer beschermt door de tijd heen schuift.
Er zijn veel voorbeelden te geven van dingen die een kind zo al kunnen bezig houden.

En altijd komen ze bij jou als ouder met vragen. Vaak heel eenvoudige vragen naar heel concrete dingen. Zoals dat kind dat zich druk maakte over opa die overleden was en welke kleren op nu aan had in die kist. Terwijl de ander vertelde dat zijn opa naar de hemel was gegaan. Het jochie had overigens geen idee waar dat dan was.
Het was dezelfde opa en het waren twee heel verschillende kinderen. Beide met hun eigen vragen.

De eigen bescherming van een kind.
Gelukkig hebben kinderen een zelfbeschermingsmechanisme dat hun er voor behoedt te ruw in aanraking te komen met de dingen waar ze nog niet aan toe zijn. Vandaar dat ze vaak ook heel gewone concrete vragen hebben. Niks diepzinnigs of moeilijks. En wat niet begrepen kan worden, wordt vaak eenvoudigweg geparkeerd tot ze er wel aan toe zijn. herken je dat als ouder niet uit je eigen jeugd?

Bescherming bieden.
Maar al met al, blijft het jouw taak als opvoeder om kinderen te beschermen tegen de dingen waar wij wel invloed op hebben en waar we wel iets aankunnen doen.
Geen fatsoenlijke ouder laat boekjes met ‘een zekere inhoud’ slingeren bij kleuters. En geen ouder vertelt vlak voor het slapen verhaaltjes over de ellende die het nieuws voorbij komt.
Geen weldenkende vader of moeder zal een drie jarige meenemen naar een horrorfilm. Tenzij je zelf als ouder al enigszins in de war bent.

Elke leeftijd, zijn eigen onderwerpen.
Kinderboeken staan vol met afbeeldingen die de werkelijkheid laten zien, maar vaak net ietsje mooier zijn. En als we dat niet doen, dan nog hoeft een kind niet alles te zien, te weten. Sommige programma’s op tv zijn niet voor kinderen geschikt. En jij als ouder regelt dat.

Voorleesboeken zijn er voor kinderen die niet zelf kunnen lezen, die langzaam de wereld leren kennen. Boeken om zelf te lezen zijn veelal gemaakt met onderwerpen die horen bij de leeftijd en woordkeuze van een bepaalde leeftijd.
Niemand maakt een boek over puber onderwerpen en je eerste echte vriendje/vriendinnetje en gebruikt daarbij de woordkeus van een kind van acht en bedoeld voor een kind van zes.

Ook griezelboeken zijn er voor een bepaalde leeftijd, voor een bepaald begripsvermogen.

En Sinterklaas is er voor de kleinsten. Met de belevingswereld van die kleinsten. En dat is een goede zaak. Dat de kids voor de gek gehouden worden, is niet van belang. Immers ook in boeken voor oudere jeugd worden we voor de gek gehouden. Tenzij je als kind écht geloofd in een toverende Harry Potter. En kabouters blijken ook niet te bestaan. Al zie ik hier en daar wel eens tuintjes waardoor je denkt dat zelfs volwassenen nog geloven in die trollen.

Verantwoordelijkheid.
Maar wat écht slecht is, is die leeftijd van de allerjongsten te gebruiken voor je eigen ideeën.
Sinterklaas heeft geen slechte broer die ook op een wit paard door de kou over daken galoppeert en kinderen de hoofden afhakt. Er is geen slechte Sinterklaas en hij heeft ook geen slechte broer. Er is maar één goed heiligman en die komt straks ongetwijfeld weer veel te vroeg naar ons land om de middenstand aan meer omzet te helpen.

Je moet al weinig van kinderen begrepen hebben als je over die niet bestaande broer een film maakt. Die ook nog eens helemaal niet voor de leeftijd die ‘gelooft’, bedoeld is.

Maar hé, het staat natuurlijk iedereen vrij zoiets te verfilmen.
Het is alleen wel jouw taak als ouder om even aan te denken of jou kind dat moet zien. Ook een wat ouder kind in dit geval.

En hoe jij antwoord geeft op de vraag over wie die niet heiligman, die Sinterklaas is die in het bushokje op die rare posters staat. Met een niet meer leuke kop en met bloed aan de staf.