Written By Willem Stokroos. On Dec 24. In Opinie

Ouders, kijk in de spiegel.

Er gaat veel mis in de kinderopvang, en ook veel goed. Deze recente gebeurtenissen laten nu over aan de kranten en de waan van de dag.
Nu iets anders. Namelijk de vraag: Waar sta jij als ouder? Wat is jouw rol en wat mag je vragen? Welke vragen wil jij straks van je kind kunnen beantwoorden?

Laten we dus nu niet praten over allerlei organisaties die de kinderopvang een goed hart toe dragen. Niet bezig zijn met belangenorganisaties die dingen proberen te regelen. Niet praten over instellingen die de controle op de kinderopvang moeten regelen volgens de wet. Of welke organisatie dan ook.

Constateren.
Laten we gewoonweg dingen constateren en kijken naar jouw rol als ouder.
De constatering dat de privatisering van de kinderopvang, nogal wat duistere personen heeft aangetrokken, is gemakkelijk gemaakt.
De vaststelling dat de controle op die kinderopvang instellingen te kort schiet is ook al snel gemaakt. Immers, als die controle streng was en de eigenaren en instellingen van kinderopvang zeer kort aan een lijntje gehouden werden, dan liepen er geen directeuren rond van dubieus allooi.
Dan liepen er ook geen werkers rond in die opvang die elders al buiten gezet waren, want dan was daar een registratie voor, die verplicht is en gecontroleerd kan worden.
Dus de conclusie dat kinderopvang big business is en bij veel instellingen meer over geld gaat dan over kinderen, is snel te trekken.

Zijn er dan geen goede instellingen?
Jazeker wel! Maar elke instelling, van crèche tot naschoolse opvang voor 12 jarigen die soepel met de regels omgaat, die al te gemakkelijk omgaat met wat kan en mag, is al één te veel.

Een keurmerk?
Een goede kinderopvang is herkenbaar. Niet aan een keurmerk of bordje aan de deur. Maar, aan de manier waarop ze omgaan met kinderen.
Eerder hebben wel al eens geschreven over de keuze die je als ouder maakt voor een school. En vooral hoe je die maakt.
Je gaat, zonder je kind, naar een school. Je hebt een gesprek en kijkt. Je kijkt vooral naar de dingen die je ziet in de groepen en in de algemene ruimtes zoals gangen en overblijfruimtes. Een rommeltje? Een troep in de gang? Wat denk je dan dat er achter de lokaaldeuren gebeurt? En is dat wat je wilt voor je kind? Of je hoort voortdurend leerkrachten die luid en duidelijk ‘les’ geven en kinderen die strak voor zich uit staren? Hoe denk je dan over de sfeer en omgangsvorm op die school?

En nu naar de kinderopvang.
Pas deze manier van kijken bij een school nu eens toe op de kinderopvang.
Ga kijken zonder je kind. Laat je rondleiden en kijk.
Kijk naar wat je waarneemt en bekijk hoe men met de kinderen om gaat. Maar vraag ook naar de diploma’s en naar het opleidingsniveau van de medewerkers.
En vraag naar hoe ze omgaan met kinderen met een klein omgangsprobleem. Of met kinderen met gedragsmatige problemen als adhd en pdd.
Ook al heb je zelf niet zo ’n kind met een probleempje, de manier waarop men er over spreekt en er mee om wil gaan, zegt iets over de kwaliteit van de mensen die er rond lopen. Zijn er gedragsdeskundigen, zijn er hbo opgeleide medewerkers?

Kijk alsof je zelf op die opvang enkele keren per week enkele uren per keer, moet doorbrengen. Zou jij als ouder daar dan willen zijn? Dát is een belangrijke vraag voor je kind.
Niet de vraag of er plaats is en hoe laat ze ’s ochtends open zijn is het belangrijkste, maar hoe ze je kind opvangen.

Als jij een jochie hebt dat altijd buiten wil spelen en boompje wil klimmen en wil ravotten en voetballen… Moet je dan naar een kinderopvang ergens in de binnenstad en zonder buitenspeel mogelijkheden?

De belangrijkste vraag.
Het belangrijkste is de vraag: wat als er de kinderopvang waar jij je kind wilt onderbrengen, iets gebeurt. Niet met jouw kind, maar toch…. En als je daar dan later met je kind over zou praten, wat zeg je dan.

Wat als je kind het volle verstand heeft en vragen gaat stellen. Over hoe het ontstaan is dat hij of zij op die kinderopvang terecht is gekomen. Kun jij als ouder dan een eerlijk en te rechtvaardigen antwoord geven?

Reacties als dat het op weg naar het werk was, dat anderen het zo ’n goede opvang vonden, gaan nergens over. En als jij als ouder geen serieus onderzoek doet naar de achtergrond en geen vragen stelt over het personeel en niet even googelt op namen en reacties, dan ben jij misschien wel mede verantwoordelijk voor de situatie waarin je kind terecht in een opvang zit..

Verantwoordelijkheid.
Jij bent als ouder verantwoordelijk voor hoe je kind behandeld wordt in de kinderopvang. Niet de directie en niet de medewerkers. Niet de omgeving maakt uit wat er met je kind gebeurt, maar jouw keuze, namens je kind, is bepalend.

Pas als jij in alle eerlijkheid kunt zeggen dat je wist wat je weten moest en geen twijfels had en je kind op goede gronden naar een bepaalde opvang hebt gedaan, pas dan heb je een goede keuze gemaakt die je ook kunt verdedigen.

De extra’s.
In elk land om ons heen, zijn op kinderopvangcentra, pedagogische medewerkers met een hbo diploma. Tenminste één. Er in vele landen zijn er ook gedragsdeskundigen die om kunnen gaan of aan kunnen geven hoe je als groepsleiding moet omgaan, met kinderen met gedragsproblemen. Tenminste één.
Waarom zou jij met minder genoegen nemen omdat dit in ons land niet verplicht is?

In vele landen is het niet de groepsleiding die uitmaakt wat kinderen bij aankomst gaan doen, maar hebben de kinderen zelf een stem. Als je op school al de hele dag geknutseld hebt met kerststukjes, zit je er misschien wel niet op te wachten dat de mevrouw op de opvang weer met zoiets aan komt. Misschien is het mooi weer en wil je buiten spelen, voetballen. Maar als er te weinig personeel is (lees: als de minimaal verplichte bezetting aanwezig is van één leidinggevende onder de tien kinderen en twee als er meer zijn), dan kan dit niet.
En dan?

Je eigen onderzoek.
Heb je jezelf die vragen gesteld? De dingen die echt richting bepalend moeten zijn bij de keuze van een kinderopvang, zijn de kwaliteit van de groepsleiders, de mogelijkheden om eens iets anders te kunnen doen. Dus, je eigen onderzoek en een goed gevoel. En zeker niet de prijs, de route naar je werk, de aanbevelingen van de buren of zoiets.

Op welke vragen wil jij als ouder liever geen antwoord hoeven te geven? Waar ligt je eigen verantwoordelijkheid en waar stop jij met dingen regelen voor je kind? Je kunt deze dingen niet goed genoeg doen want je kunt ze niet overdoen. Wat gebeurt, gebeurt. En dan sta jij voor de spiegel.

Mede schuldig?
Zijn de ouders nu in eens medeschuldig aan wat er in sommige kinderopvangcentra de laatste weken gebeurt? Welnee!

Maar de gebeurtenissen gelden wel als een waarschuwing je eigen verantwoordelijkheid niet uit de weg te gaan..
Er zijn vragen waar je geen antwoord op wilt geven. En dan blijven er nog genoeg vragen over waar je, in vertwijfeling, geen antwoord op kunt geven.

Maak een goede keuze, overweeg en bekijk. Alles voor je kind, want het is jouw kind.