Written By Peter van der Naald. On Jan 05. In School

Kinderen met flaporen.

Kind zijn is al moeilijk genoeg. En in een school is snel sprake van een groepscultuur.
Een manier van doen die ontstaat door hoe het er in een groep aan toe gaat.
Wie is er mentaal de sterkste. Of lichamelijk een van de sterkste kinderen.
En hoe gaat het nu met jouw kind als je kind een beetje anders is.

Groepscultuur.
In elke groep zijn kinderen die ‘anders’ zijn. Je kunt anders zijn doordat je niet geïnteresseerd bent in flauwe grapjes, omdat je niet zo goed bent in gymnastiek maar wel juist rekenen zo leuk vindt, doordat je je anders gedraagt.
En wat ook erg belangrijk is om ‘anders’ te zijn, zijn lichamelijke kenmerken. Kinderen met flaporen, rood haar, een beetje scheve ogen, een andere huidskleur of een lichamelijk gebrek. Vroeg of laat komen ze ‘aan de beurt’. Is het niet op school, dan wel op de sportclub, de buurtclub of ergens anders.

En sommige kinderen lijken het ongeluk aan te trekken. Ze zijn altijd het slachtoffer van wat er mis gaat. De piepeltjes van de groep. Je kent ze als ouder wel. De pispaaltjes waar iedereen tegen aan ….

Je zult maar…
De lijst van kenmerken waarmee je de klos bent is eindeloos. Afhankelijk van de school waar je zit, de buurt waar je woont en de omgeving. Of het vak en de andere bezigheden van je ouders.
Je bent er als kind maar mooi klaar mee.
Flaporen, eczeem, rood haar, wijnvlekken in je gezicht, een omhoog staande neus, een arm of been dat er anders uitziet. Of omdat je vader een ‘ander’ beroep heeft. Dominee is, of juist de meester van de groep is, deurwaarder is, of de wijkagent in de eigen buurt is. En ga zo maar door. Je moeder die in de toneelgroep van de buurt altijd zo gek staat te doen, je zus die juist zo heel erg goed kan zwemmen en daarmee juist jou als kind in de weg zit.

Bijna alles wat er fout kan gaan, lijkt zich ook altijd te richten op één en hetzelfde kind. En er helpt geen lieve moeder aan. En dan letterlijk en figuurlijk, helpt die lieve moeder niet.

Rangen en standen.
Mensen leven in groepen. En in een groep zit altijd een rangorde.
Laten we erkennen dat er rangorde in elke groep waar je kind in zit. Dus de groepen waar in je kind leeft. Of het nu op school is of ergens anders. Op die club die zo leuk leek en waar je echt niet van verwacht had dat je dochter dáár gepest zou worden. Of op de voetbalclub waar je zoon op zit en zelfs dat aardige jochie uit de straat heel anders blijkt als thuis.

Laten er ook erkennen dat leidinggevende en leerkrachten, sporttrainers en vrijwilligers niet altijd de mensen zijn die hier iets aan kunnen doen.

De wereld kan verkeerd zijn en je kind goed. Maar met die houding kom je er als kind niet. Ga zelf als ouder eens na, wat jij het liefst zou hebben. Dat je als kind voorgeleefd wordt hoe goed je bent? Of, erger nog, hoe slecht de wereld om je heen is? Ben je als kind daar mee geholpen? Zou jij dit willen als belangrijkste boodschap in je opvoeding, als je achteraf terug kijkt?

Echt opvoeden.
De vraag wordt nu wat opvoeden eigenlijk écht is als het er op aan komt. En met kinderen die vaak gepest worden, komt het er écht op aan. Vooral kinderen die vaak minder aangenaam bejegend worden omwille van hun lichamelijke gebreken of hun kenmerken.
Het valt nog mee als je als roodharige voortdurend gevraagd wordt op groen te springen. Maar het is al veel moeilijker voor een kind met flaporen dat voortdurend opmerkingen krijgt die te maken hebben met zeilen en wind of konijnen en windschermen.
Het gaat nog wel als je een brilletje op hebt, een wereldwonder in rekenen lijkt en groep over kan slaan en voor studiebolletje wordt uitgemaakt. Maar het is minder leuk als die bril nodig is omdat je zonder weinig meer ziet en bij de gymles altijd vervelende opmerkingen krijgt omdat je onhandig bent en telkens overal tegen aan loopt.

Jij als ouder.
Eigenlijk is de enige die iets aan kan doen aan deze soesa, heel dicht bij.
Dat ben jij als ouder. Nee, jij kunt alleen de wereld niet verbeteren. Als je dat wilt voor je kind, stop daar dan onmiddellijk mee. Want je helpt je kind écht niet!!

Gezondheid en Fitnessbladen

De belangrijkste les is niet je kind vertellen hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten en dat het allemaal oneerlijk is en dat hij of zij zich er niks van aan moet trekken. Want dat laatste zeg je als ouder ook alleen maar uit onmacht.

Je bent als ouder beter met je rol bezig als je je kind weerbaar maakt. Als je niet alleen vertelt hoe slecht de wereld is, maar ook hoe je kind daar mee om moet gaan.

En een consequente lijn is hier in belangrijk. Als je de ene keer zegt dat het niet erg is of medelijden hebt, kun je de volgende keer niet schreeuwen dat je dochter er maar eens moet opslaan. Of dat je zoon iemand de tanden uit z ’n mond moet meppen.
Hoe graag je dit ook zou willen.

En nu de hamvraag. Hoe maak ik mijn kind dan weerbaar? Een moeilijke kwestie die helemaal afhankelijk is van je kind en de omgeving.
Jij als ouder kunt je kind al een stuk weerbaarder maken door niet mee te gaan in medelijden of in sla-er–maar-op gedrag.

Wel kijken naar hoe je zoon of dochter zich gedraagt in een groep en daar over praten.
Lichaamshouding, durf, lef, je woordkeus en je eigen gedrag zijn dan belangrijk. Het is niets nieuws dat een kind dat bij een vervelende opmerking al weg kruipt in zichzelf, daarmee anderen uitnodigt daar vooral mee door te gaan. Wat dan ook gebeurt.

Hoe je kind verder weerbaarder kan worden? Vraag er op school naar en kijk eens op het internet onder zoekwoorden die gaan over weerbaarheid, gedrag, pesten, enz.

Doet schelden nog steeds geen pijn?
Want hoewel we zeggen dat schelden geen pijn doet, is het hebben van flaporen op zich al minder leuk. En als iedereen daar het ook nog steeds over heeft en je daar niet mee om kunt gaan, wordt je als mensje niet beter.
Eerder teruggetrokken, angstig, liever alleen. Of erger nog, agressief, lastig en degene die de andere kinderen minder prettig benaderd ‘want ze doen het bij mij ook’.
En weet je. Kinderen die dit gedrag hebben, zijn vaak de volwassenen die minder sociaal zijn. Je verantwoordelijkheid als ouder om je kind weerbaarder te maken, gaat dus niet alleen over hun jeugd. Die gaat vanzelf een keer voorbij. Je draagt ook de verantwoordelijkheid over hoe ze zich straks als volwassene gaan gedragen.

En rood haar en flaporen zijn wel degelijk vervelend. Net al die bril, die wijnvlek, die neus en wat er allemaal meer aan ons als mensjes kan ‘mankeren’. Want als je niet binnen het profiel van je omgeving past, …..
En dan is weerbaarheid erg belangrijk. En die krijgen veel kinderen alleen als jij als ouder daar actief mee bezig gaat.

Kijk eens op:

http://www.weerbaar.info

en

http://weerbaarheid.startkabel.nl/

of

http://www.pestweb.nl