Written By Peter van der Naald. On Jul 01. In Voorlezen

Rare kriebels.

‘s Morgens als Tom uit zijn bed komt heeft hij geen goed gevoel. Er is vast iets met de school. De laatste week is aangebroken. Allemaal feestjes, spelletjes, watertoestanden op het plein, zakloopwedstrijden en voetballen.

Nergens is hij echt goed in. Hij is het liefst maar gewoon inde klas met de andere kinderen en meester Jos. Tom haat de laatste week voor de vakantie. Altijd wat en nooit leuk. Stomme spelletjes, altijd dezelfde kinderen die leuk denken te zijn en flink doen. En soms doet meester Jos zelfs raar. Nog gekker dan gewoon al.

Als Tom en Cees bij school komen, horen ze de andere kinderen al schreeuwen en joelen. Tom en Cees willen hun fietsen in het fietsenhok zetten. Johan komt er ook net aan. En ja hoor, daar begint de dag al slecht. Precies als Tom zijn fiets in de standaard zet, hoort hij Johan zeggen: ga weg met de rotfiets van jou. Daar moet mijn fiets staan. Maar Tom doet net of hij niks hoort en zet zijn fiets op slot. Johan kijkt kwaad en doet alsof hij naar de fiets van Tom wil trappen. Maar dan ziet hij de juf van groep 3 bij de deur. Ze kijkt naar het fietsenhok. Er gebeurt niks. Johan kijkt alleen kwaad.

Dan weet Tom wat er is. In het fietsenhok is een stukje voor de fietsen van de meesters en juffen. En daar staat geen fiets van meester Jos.

Meester Jos is er dus niet! Of hij is heel, heel erg laat. En dat is hij nooit!

Meester Jos is ziek.

Op het plein horen ze van de andere kinderen dat de juf van groep 3 zojuist heeft gezegd dat meester Jos ziek is. En nu komt er een invaljuf.

Tom voelt de buikpijn alweer opkomen. Zijn gezicht doet net of het lacht en het allemaal wel leuk is, maar diep van binnenkan hij wel huilen. Een andere juf en niet meester Jos. Het zal vast wel zo ’n heks zijn met een pukkel op haar neus. Zo eentje die je wel eens op tv ziet.

De bel gaat. Tom en Cees lopen naar binnen en naar het lokaal. In het lokaal staat de directeur te praten met een moeder.

Of is dat de nieuwe juf? Ze ziet er helemaal niet uit als een oude taart.

Hij had een oude juf verwacht. Zo ’n juffie met een leesbril op haar neus die streng zou kijken. Zo een die direct laat weten dat je vandaag niks meer mag. Alleen nog naar de wc en ook nog eens niet te vaak.

Maar dit is geen oude taart. Eerder een jonge taart. Een soort van popzangeres. Lang golvend haar en heel kleurige kleren. Een jurk met daar onder een soort van broek. En een zonnebril in haar haar.

Tom hoort Johan zeggen dat ze een mooi strak truitje aan heeft. Dat ze straks maar eens moeten kijken hoe streng de nieuwe juf is.

Kijken of ze de rekenles kunnen overslaan of buiten mogen spelen.

Weer voelt Tom die buikpijn. Johan wil rare streken uithalen. En daar krijgen ze natuurlijk straf voor. De hele klas misschien wel. Cees kijkt stil naar de juf. Tom gaat alvast maar op zijn plaatsje zitten.

Juf Marieke.

Dan begint de juf. Eigenlijk gebeurt er niks bijzonders. De juf vertelt dat ze Marieke heet en een dagje komt werken voor meester Jos die iets verkeerd gegeten heeft en vandaag thuis is.

Eigenlijk begint de dag gewoon en duurt het niet lang of Tom voelt zich al snel op zijn gemak bij juf Marieke. Weg buikpijn. Weg rare kriebels.

Tot Johan begint te zeuren. Eerst vertelt hij hardop in de klas dat hij het zo warm heeft en dat hij wel buiten wil leren. Dan moet hij naar de wc.

De juf negeert hem. Ze kent Johan nog niet zo goed natuurlijk en weet niet welke fratsen Johan altijd uitspookt in de groep.

Johan moet plassen.

Tot Johan heel erg met zijn benen tegen elkaar op de stoel zit te bewegen. Dan kan hij even naar de wc.

Als de juf iets uitlegt over de sommen in de rekenles, beginnen sommige kinderen achter in de klas te lachten. Ze kijken naar buiten. De juf knipt met haar vingers en zegt da ze moeten opletten. En niet naar de vogeltjes hoeven te kijken.

Maar het lachen gaat door. Weer vertelt de juf dat er opgelet moet worden. Nu klinkt ze streng. Ze heeft geen leesbrilletje op het puntje van haar neus, maar nu kijkt ze wel als een echte juf. Geen vogeltjes meer, maar naar de juf en het bord kijken!

Tot Anna-Maria vertelt dat er geen vogeltjes op het plein te zien zijn, maar wel een Johan. Dan kijkt ook de juf en ziet ze inderdaad Johan nog snel achter het fietsenhok wegschieten.

Eerst zien de kinderen verbazing op haar gezicht, dan ongeloof en tenslotte boosheid.

Alle kinderen verwachten dat de juf nu wel naar buiten zal stormen om Johan op te halen en terug te brengen naar de klas.

Maar dan gebeurt er iets onverwachts. De juf legt de spullen neer en kijkt dromerig naar buiten. Ze kijkt lang door het raam. Alsof ze helemaal niet meer bij de les is.

Dan kijkt ze naar de kinderen. Hebben jullie het ook zo warm?, horen ze haar zeggen…..

Johan had het heel warm, zei hij. Heel, heel warm. En hij gaat het nog warmer krijgen.

Fietsenhok.

Weet je wat? Die rekenles maken we buiten wel even af, zegt juf Marieke.

Als jullie nu eens allemaal je rekenboek en schrift en andere spullen mee nemen en in het fietsenhok gaan zitten. Maar wel even rustige doorwerken dan. Want ik ben buiten even bezig.

De kinderen kijken elkaar aan. Tom lacht en pakt zijn spullen en vertrekt als eerste het lokaal uit. Cees vlak achter hem aan.

Dan joelen alle kinderen de gang in. De juf van groep 3 kijkt even om de hoek van de deur en is verbaasd. Wat gaan jullie nu doen, vraagt ze? Buiten rekenen, zegt Cees. Ja, zegt de juf, wij hebben even een apart lesje nodig. Buiten. Maar niet voor iedereen.

Als ze buiten komen, is Johan nergens te zien. Ze gaan allemaal min of meer rustig in het fietsenhok zitten en binnen vijf minuten zijn ze bijna allemaal weer aan het werk. Alleen Serge en Robert doen alsof en worden even door de juf strak aangekeken.

Dan staat Johan ineens bij de groep. Met zijn rekenschrift en – boek.

De juf doet net als of ze niks ziet. De kinderen houden allemaal hun adem is. Wat gaat er gebeuren?

Eigenlijk heel weinig. De juf loopt naar Johan toe en zegt: dus jij wilde zelf kunnen bedenken waar je wilt zitten als het warm is. Ik heb een mooi plaatsje voor je. Kom maar even mee.

En voor Johan het in de gaten heeft pakt de juf hem bij zijn mouw en neemt ze Johan mee. Naar binnen. Ze zien Johan lopen. Door de gang, terug naar het lokaal. En even later sleept Johan met zijn tafel en stoel. De juf staat steeds vlak achter hem. Ze kijkt zeer boos en laat Johan even weten wie nu eigenlijk de baas in de klas is. Even later zit Johan helemaal alleen in de klas met zijn rekenwerk. Vlak voor het raam, zodat hij goed naar buiten kan kijken. Naar de andere kinderen. Serge en Patrick beginnen te zwaaien. Tot Johan met zijn vuist terug zwaait en kwaad kijkt. Maar dan staat de juf alweer bij hem en duikt hij in zijn rekenwerk.

Tom vindt het stiekem prachtig. Eindelijk krijgt die vervelende Johan ook eens een koekje. Even later komt de juf naar buiten en begint gewoon weer uit te leggen over de sommen. Johan kijkt soms naar buiten en is aan het werk.

Zo zegt de juf, ik denk dat iedereen het nu wel snapt. Meester Jos is thuis en juf Marieke is in de klas. Of eigenlijk nu even buiten. Johan is in de klas. Alleen. En als zijn werk straks niet af is, is hij er nog veel langer.

Tekeningen.

Dan gaan ze weer naar binnen. Johan praat de hele morgen niet meer.

De verdere dag loopt eigenlijk gewoon.

‘s Middags mogen ze op het plein tekenen. Het is immers de laatste maandag van dit schooljaar. Alsof dat er iets mee te maken kan hebben. Cees vindt tekenen op stenen stom en neemt papier mee. Om tattoo’s te tekenen. Tom tekent een juf. Met en zonnebril in het haar. Stiekem ook met een mooi strak truitje aan. En lachende ogen.

Als ze weer in het lokaal zijn, komt de directeur binnen. Hij praat even met juf Marieke. Die begint te lachten en knikt. Dan lacht meester Sjaak, de directeur ook.

Als hij weer weg is, vertelt juf Marieke dat meester Jos nog niet helemaal gezond is. Dat hij nog moet overgeven en zo. En dat dit niet ze fris is als hij dat in de klas komt doen. Dus dat de directeur heeft gevraagd of juf Marieke nog een dagje kan werken en meester Jos nog even bij kan komen.

Ze wil wel, maar vraagt eerst aan Johan of hij morgen gewoon binnen kan werken en mee kan doen. Johan krijgt een kleur en wordt rood.

Van mij mag je wel terug komen hoor juf, zegt Cees.

En alle kinderen klappen. Maar dat is natuurlijk niet zo leuk voor meester Jos zegt de juf. En daar heeft ze natuurlijk wel gelijk in. Morgen komt juf Marieke weer. En daarna weer meester Jos.

In de hut.

Als Tom thuis komt vertelt hij het verhaal van de buitenrekenles aan zijn moeder.

En als hij in zijn hut zit achter in de tuin, vertelt hij alles aan de poes. Daardoor begrijpt hij zelf ook wat een rare en mooie dag het eigenlijk was.

Meester Jos is leuk en meester Jos is hun eigen meester. Maar juf Marieke mag best nog een dagje blijven.

Als Tom alles aan de poes heeft verteld is het net alsof de poes een beetje op juf Marieke lijkt. Tom glimlacht en valt in slaap in zijn hut. Hij droomt.

Van juf Marieke.