Written By Willem Stokroos. On Sep 24. In School

Dat er nog iets goed gaat…

 Zomaar een artikel van een deskundige die zich uitte over het onderwijs. En de daar heersende wind waarop iedereen moet vernieuwen. Die rare manier van doen waarbij alles wat was nu ineens niet goed is en het heil verwacht wordt van nieuwlichters die nog nooit een klaslokaal van binnen gezien hebben.

 In het artikeltje staatzomaar die tussenzin: “Dat er nog iets goed gaat, danken we aan leraren die lak hebben aan vernieuwingen”.

Wat is er aan de hand?

Dalende prestaties (vooral in het voortgezet onderwijs) en een alarmerend beeld in het basisonderwijs. Als voorbeeld: een kwart van de leerlingen in groep 8 zit maar net op het niveau van groep 6!!

Als alle rapporten worden opgeteld en de rook optrekt kunnen er conclusies worden getrokken.

Alweer wat nieuws.

Eén van die conclusies is dat er duidelijke oorzaken zijn voor de terugval in het onderwijs.

Bij de basisschool gaat het onder ander om de steeds weer doorrollende golf van vernieuwingen en veranderingen. Het nieuwtje in de manier van doen, is nog niet aangekondigd of het is al passé en er ligt alweer een compleet nieuwe theorie klaar om de wereld en het onderwijs te redden!

Compleet met een nieuw team van deskundigen en experts die het heil komen uitleggen. En vervolgens, uiteraard, het bestuur, de directie of iemand anders, een leuk rekening sturen over een uurloon waar niemand in het onderwijs aan kan komen. Slechts op een goede nacht heel even van mag dromen.

Goed opgeleide collegae?

Zo maar ergens weg gestopt in het artikel komen we een andere en minder leuke reden tegen. De deskundige in het verhaal veegt de vloer aan met de vooropleiding van de jonge collegae.

Er staat en dit is een quote:

“Allereerst is er de belabberde kwaliteit van de pabo’s”.

1^e Conclusie van mijn kant: Kennelijk zitten ook op de opleidingsscholen mindere goden op de stoelen van leraren.

De pabo’s worden grotendeels bevolkt door meisjes met een mbo opleiding.

2^e Conclusie: het is binnenkort definitief gebeurd met meesters op een basisschool want er zijn nu al vrijwel geen jongens meer te vinden op de opleidingen.

Veel erger: waar blijft het vermogen om over de eigen polsstok heen te kijken als het niveau van de opleiding achteruit holt en de vooropleiding steeds beroerder wordt.

Weten we eigenlijk wel dat in veel ons omringende landen uitsluitend en alleen mastersdegree opgeleide leraren voor een groep mogen staan???

De pabo’s werken nog steeds aan competentie gericht onderwijs. Dat wil zeggen, ze leren de jongedames dus vooral samenwerken en aan hun eigen houding werken.

3^e Conclusie: de inhoud van het vak en de vakbekwaamheden komen pas daarna. Als iemand al bijna juf is, wordt nog geleerd hoe les gegeven moet worden.

De aanstaande collegae leren wel een pop, pip of pap maken, maar niet een lessenserie en een langere termijn opzet van een serie lessen.

4^e Conclusie: arme school waarop deze jongelui worden los gelaten.

Te veel woorden.

Even de termen uitleggen want niet iedereen leert over allerlei p’s:

Een pop is een plan waarbij je zelf leert ontwikkelen. Een pap is een plan hoe jij persoonlijk (wie anders) dit nu weer aanpakt en een pip is de manier waarop jij je eigen informatie regelt. Tsja……

Sic transit gloria…. (als je het als nieuwe collega niet weet, google dit dan even). 

Ook moeten we even kijken naar de bovenschoolse managers en bestuurders. Natuurlijk, die hebben ook plannen en ook die komen op ons meesters en juffen, af. Kwaliteitsimpulsen vastgelegd in beleidschetsplannen.

Veelal gemaakt zonder inbreng van de mensen op de werkvloer.

5^e conclusie: De mensen voor de groep en klas zijn het minst belangrijk geworden want hun inbreng op die plannen is minimaal. Maar wij voor de groep hebben daar dan ook niet voor geleerd…..

Dan als klap op de vuurpijl, blijken veel jonge collegae met al een zeer matige opleiding ook nog eens de weg kwijt te raken in dit woud van rottende bomen.

Waar hoge bomen veel wind zouden moeten vangen, krijgen de jonge boompjes geen lucht en licht meer en verpieteren.

Ze hebben alleen nog houvast aan de toetsen en resultaten in de testen. Immers, wat er ook gebeurt, ze willen niet straks ook nog eens te horen krijgen dat de resultaten tegen vallen in hun klas.

Rustig uitademen.

Dat er te weinig rust is in scholen en dat het onrustig is in toets- en testland is dan ook een erg gemakkelijke conclusie in het artikel, maar daarom niet minder waar!

De oplossingen volgens de politiek en deskundigen?
Nog meer plannen en verder iets wat op zijn minst merkwaardig taalgebruik is voor expert in onderwijs.

Er wordt namelijk door deze mensen gesproken met woorden als afslanken, kaasschaven, bijstellen en heroriënteren.

Laat je als onderwijsgevend niets wijs maken.

Het goede woord is namelijk: een ordinaire bezuiniging omdat er kennelijk te veel geld wordt uitgegeven.

6^e conclusie: Dat te veel uitgegeven geld komt in elk geval niet in de klas terecht.

Het zou zeer gemakkelijk kunnen worden terugverdiend door de school terug te geven aan de (wel) goed opgeleide lesgevers en hun leidinggevende directies.

Dan hebben we waarschijnlijk geen bovenschoolse managers, experts en deskundige uitleggers met nieuwe ideeën nodig. Ze kosten veel geld en leveren kennelijk alleen onrust op.

’t Zou een stuk rustiger kunnen worden in basisscholen als de school terug gegeven werd aan de meester (zo lang die er nog is) en de juf.

Met een directeur als visie en missie bewaker en mensen die passen bij de cultuur van de school en haar omgeving.

Rustig inademen en weer uitademen. Gewoon aan het werk. In de klas.

Zonder pop, pap, pip.