Written By Peter van der Naald. On Sep 28. In School

Geen tijd.

Opzij, opzij, opzij. Wij hebben ongelofelijke haast.

Een bekend liedtekst van een lied dat gemakkelijk door kan gaan voor een kinderlied. Al was het niet zo bedoeld.

Wat blijkt nu? Er is iets aan de hand met de tijd. Vooral met de tijd die we hebben. Of eigenlijk niet hebben. De tijd vliegt en glipt ons tussen de vingertjes door. Steeds minder tijd nodig om te werken en toch steeds minder tijd ‘over’.

Een geluksonderzoek.

Eén recente onderzoeken over het geluk van kinderen werd nu eens niet gehouden in Afrika, maar in de Westerse wereld.

In minder bedeelde landen weten we wel wat er aan mankeert. Namelijk, eigenlijk alles. Hier is het gewoon een wonder als een kind elementaire dingen heeft om gelukkig te kunnen zijn. Veelal geen (drink)water, geen ontbijt en helemaal al niet het gevoel dat het allemaal wel goed zal komen.

Een prima voedingsbodem voor een ongelukkige jeugd en wat daar weer van kan komen.

Deze keer spreken we over Engeland, het Verenigd Koninkrijk.

Kinderen blijken in Engeland verre van gelukkig.

Nee, als we nu al beginnen met vertellen dat verwende kinderen nooit gelukkig zijn en altijd wat te zeuren hebben, doen we het onderzoek niet serieus nemen. Dat wordt een kort door de bocht reactie en dan komen er alleen wat flauwe opmerkingen. Alsof we geen tijd hebben voor zo’ n onderzoek.

Wat voor Engeland geldt, geldt ook bij ons en overal in West Europa. Dus ook bij ons om de hoek en misschien ook wel gewoon bij ons thuis.

Alweer nieuwe schoenen.

Wat de kids het meeste missen is niet het gevoel van veiligheid, niet de dingen als eten of drinken, niet een nieuwe gameboy of een nieuwe telefoon, nee verre van dat.

Geluk zit kennelijk toch niet in allerlei gadgets als we de kinderen zelf geloven. Ze hebben bijna allemaal wel een eigen tv, een telefoon (al of niet het nieuwste model of de afgedankte van ma) en ook de kleren maken niet de mannetjes.

Nee, ook op dat gebied zit het wel goed. Of hangt meestal wel het goede labeltje in de nek en staat het goede merkje wel op de nieuw gekochte en veel te duur betaalde sportschoenen.

De tijd.

Nee, het zit ‘m in de factor tijd.

Kijk, nu hebben we een probleem.

Als pa en ma nu één ding niet hebben, is het wel tijd. Er moet gewerkt worden voor al die luxe, voor het eigenlijk wat te dure huis in een beetje te dure buurt en de op afbetaling gehaalde veel te dure ‘middenklasser’ op de oprit (want dit soort buurten heeft een eigen oprit en niet ietwat ordinair de auto langs de stoeprand, die overigens in deze buurten meestal een trottoir genoemd wordt).

Opzij, opzij.

Pa en ma hebben haast. Opzij, opzij, opzij. We moeten naar het werk, de club, de ‘gezellige’ vereniging, de vioolles voor de dochter (staat zo leuk voor de buren) en de training voor de zoon (van iets aparts want voetballen is inmiddels out en voor ‘de anderen’).

En wat mist de jeugd?

De tijd die ze zouden willen doorbrengen met pa en ma. Niet op de achterbank van die middenklasser terwijl ma ondertussen, sturend en telefonerend met haar vriendin, iets regelt voor het weekend.

Nee, op de bank voor de tv, samen een spelletje doen, even bijpraten, een hoekje om met de hond en dan wat kletsen, samen iets doen.

Nee ouders, niet naar de outlet om weer nieuwe schoenen van het merk van de godin van de snelheid (google dit maar even) om je schuldgevoel mee af te kopen. Nee, gewoon tijd voor elkaar maken. De tijd hebben.

Baas over je tijd.

Dat betekent dat je de baas moet worden over de tijd die je hebt.

In veel gezinnen is het zo dat er veel tijd nodig is voor werk en status vergaren. Zaken regelen en vervolgens tijd voor jezelf (als ouder) en voor sociale dingen. En daarna en zeker niet eerder komt de tijd voor kinderen. Ze worden keurig gecorrigeerd als er iets mis gaat en verder ‘doet mijn kind zo iets zeker weten, niet’.

Maar het zou zo moeten zijn: Er is tijd nodig voor werk en inkomen. Vervolgens voor vele zaken in het gezin. Daarvan is de opvoeding van kinderen de belangrijkste. Pas daarna komt tijd voor jezelf en andere dingen.

Hoeveel tijd een kind wel niet vraagt?
Het ene kind meer en het andere kind is minder tijdrovend. Ligt aan het karaktertje en hoe je er als ouder mee om gaat. Maar het kind moet hoe dan ook weten en voelen dat er tijd is en dat er tijd gemaakt wordt.

Niet de dingen om je heen regeren hoe laat je waar moet zijn, maar de dingen die kinderen nodig hebben in een gezin maken uit hoe laat je ergens kunt zijn. Of je ergens heen gaat.

Het wordt tijd.

Tijd dat we de tijd nemen voor kinderen.

Onlangs op tv een moeder met de volgende opmerking: Van donderdag tot zondag was ‘hij’ bij haar en daarna bij zijn vader en had ze ‘vrij’.

Als je de tijd verdeelt in vrij (als je kind er niet is) en de andere tijd, dan gaat er iets goed fout.

Het wordt tijd dat we gaan bedenken dat kinderen niet groot worden door luxe en hebbedingetjes. Wat we kinderen werkelijk bij moeten brengen gebeurt onder invloed van de tijd. De tijd die we nemen om met ons kroost te praten, ermee bezig te zijn. Ze zien opgroeien. Kletsen en gewoon soms een fatsoenlijk gesprekje te voeren.

Goede opvoeding betekent dat we de tijd nemen voor onze kinderen. Niet de tijd indelen in met of zonder kids.

Egoïstische ouders hebben alleen tijd voor zichzelf. Zijn blij als de kinderen even weg zijn of in hun slaapkamer zitten met een computerspelletje.

Om kinderen iets van waarde bij te brengen en te leren niet alleen op zichzelf gericht te zijn, zijn ouders nodig die de blik gericht hebben op iets anders.

Op hun kind. En daar de tijd voor nemen.

Opzij, opzij, opzij. Wij komen opvoeden want we hebben kinderen.

Misschien is het een leuk spel om even samen met je kind het aantal keren dat het woord ‘tijd’ in dit stukje staat, te tellen. Neem rustig de tijd.