Written By Peter van der Naald. On Sep 19. In Opinie

Spelverruwing?

Sportprogramma op tv. Zondagavond. Pa kijkt en waarschijnlijk hij niet alleen. Misschien zit de hele familie wel voor de buis en kijken we allemaal.

Zomaar een paar uitzendingen en beelden. Het gaat over voetballen.

Nee, niet afhaken als je niet van voetballen houdt, want het gaat verder dan even iets over dit spelletje.

Eerst zien we een Nederlandse keeper in Italië zo’n schop tegen het hoofd krijgen dat hij nog min of meer bij bewustzijn moet worden afgevoerd.

In een volgende beeld zien we eerst gewapende politie met getrokken pistool een stadiongebouw verdedigen alsof er oorlog is uitgebroken. Bange gezichten en een grimmige sfeer.

Vervolgens zien we weer een keeper. Deze ligt bewusteloos op de grond en wordt na een kwartier afgevoerd. Een sfeer alsof we een film bekijken. Paniek.

Wat we niet zien en horen is dat er ondertussen door een deel van het publiek misselijkmakend ‘tekstjes’ worden gezongen die aangeven hoe blij men is met de  blessure van de keeper van de tegenpartij.

Tsja, en? Gaat dit ergens heen?

Hebben we het over geweld of over onderwijs en opvoeding?

Hoe kijkt mijn zoon?

Het wordt interessant als we eens denken aan hoe er door de jeugd gekeken wordt naar de genoemde gebeurtenissen.

Het is ook interessant te bekijken of er op scholen wat mee gedaan wordt, of het bespreekbaar gemaakt wordt. Of duwen we nu weer een heilig huisje om…..

Laten we beginnen met het begin:
In het spel kan van alles gebeuren. Maar dat spelers onder dergelijke omstandigheden afgevoerd moeten worden, kan moeilijk als ‘normaal’ omschreven worden.

Dat een politieagent met dienst bij een voetbalstadion, de dag er na, psychische nazorg nodig heeft vanwege de gebeurtenissen, lijkt ook al niet een ‘normale werkdag’.

Medewerkers van een voetbalclub die ook al de geestelijke begeleider van de club, bezoeken. Omdat ze de vorige werkdag bijna hun broek vol hadden van de angst en de blik in de ogen van die groep malloten.

En dan die ‘liedjes’ die nog even vertellen hoe ‘leuk’ het is als dit gebeurt.

Maandag op school.

Het zou goed zijn als scholen zich realiseren dat dit soort tv leidt tot naspelen en nabootsen. En dat het heel snel duidelijk moet zijn dat dit niet kan. Als er ergens grenzen zijn in wat we ‘normaal’ kunnen vinden, dan is er nu een in zicht.

Kinderen die politie met getrokken pistool en duidelijk de angst in de ogen, op tv zien terwijl ze ‘sport’ gingen kijken (U weet wel. Dat oer Hollandse idee van samen kijken met het bord op schoot), is niet normaal.

Waar ik bang voor ben is dat dit gewoon op één nacht al weggezakt zal zijn. Er zal hier en daar nog wel een kind in de kring en bij het ochtendgesprek over begonnen zijn, maar och, what ever, nietwaar.

Zijn deze incidenten dan ineens wereldschokkend nieuws? Nee, ze zijn een symptoom. Vooral als we over gaan tot de orde van de dag en doen alsof er verder niks gebeurd is.

Maar reken maar dat dit echt vet cool was. Want het waren echte pistolen en geen nep. En die keepers lagen er helemaal ‘lam’ bij. Alweer, vet cool, man!

Gelukkig nog dat de tv-jongens de kiesheid hadden die misselijkmakende liedjes niet te laten horen.

Vrijdagmiddag gesprek.

Dames en heren voor de klas: toch maar even aandacht aan schenken. Bespreekbaar maken. Gebruiken als bruggetje naar acceptabel en te allen tijde niet te accepteren gedrag van de omgeving en misschien reden iets te zeggen over spelverruwing en de manier waarop we met elkaar om zouden moeten gaan.

Zaterdagmiddag taalgebruik.

Pappa en mamma, zaterdag of zondag maar even wat minder sterke teksten gebruiken langs de lijn.

Misschien wordt zoon en dochter wel geen voetballer voor zijn of haar brood.

Misschien snappen ze dat sommige dingen echt niet kunnen.

Sommige liedjes hoeven ze niet te horen en sommige dingen zouden niet moeten gebeuren, nietwaar……

Extra lesjes.

Spelverruwing als teken aan de wand van een manier van doen die we als onderwijsmensen en als opvoeders, zo snel mogelijk moeten zien als iets ernstigs en iets waar ‘we’ iets mee moeten.

Het is belangrijker als die extra lesjes die we aangereikt krijgen van allerlei organisaties die graag aandacht en tijd voor hun eigen probleem hebben.

Er valt weinig te vertellen over de natuur, waarom je niet moet roken, hoe we de derde wereld moeten redden en wat al niet, als we niet dicht bij de voordeur kunnen beginnen.

En die voordeur hebben we weer even heel erg hard dicht horen slaan.

Met bewusteloze keepers, met angstig kijkende dienders die nog net niet op demonstranten schoten. En met ‘liedjes’ zingende ‘supporters’.