Er was eens een bij die Ma(r)ja heette. Maar omdat dit nu zo moeilijk is met al die haakjes er steeds tussen, noemen we haar, voor het gemak maar gewoon Marja.

Ze deed erg haar best en werd als bij erg belangrijk.
En op een goed moment had ze het helemaal begrepen.
Ze werd eerst burgemeester en daardoor kon ze een hele stad regelen. Toen werd ze een mevrouw om het hele land te kunnen regelen.
Want ook vrouwen kunnen best heel veel en vrouwelijke bijen zijn tenslotte nog belangrijker als de mannetjes bijen, nietwaar. De allerbelangrijkste bij is de koningin. Die is het middelpunt.

Marja de minister.

Marja regelde de bijenscholen. Ze ging over onderwijs, zogezegd.
Marja regelde wanneer scholen vrij kregen en meer van die dingen. De meneren en mevrouwen in het voortgezet onderwijs zijn behoudend en willen alles laten zoals het is, maar de hulpminister van Marja had bedacht dat er wel een week vakantie af kon.
Nu moet dat dus want een minister is in bijenland de baas.
Maar de slimme onderwijsbijen hebben nu bedacht dat ze die zogenaamde roostervrije dagen op de bijenscholen gewoon aan een vakantie vastplakken.
Tja, daar had Marja nog niet bij stil gestaan.

Vooral niet bij het idee dat ook in het onderwijs mensen zijn die wel kunnen nadenken voor zichzelf en niet die bijenmevrouw die de scholen regelt, nodig hebben om hun eigen werk in te delen.

Marja regelt.

Toen wilde Marja ook nog wel even iets anders kwijt. Die werkende ouders, dat is mooi. Want immers wie wil eten, moet ook werken. En wie niet werkt, zal niet …..
Enfin Marja weet nog wel meer van zulke spreukjes. Die staan allemaal op tegeltjes en daarmee hangt haar hele werkkamer vol.

Nu wil Marja de ministerbij dat de nijvere bijen die eerst allemaal aan het werk moesten, net als de mieren, meer tijd vrij nemen voor de kleine bijtjes.
Nou ja, eigenlijk niet om thuis lekker honig te eten met die kleine bijtjes maar om de meesterbijen (er zijn er nog enkele gezien in heel kleine schooltjes ergens langs de rand van een bos) en de bijenjuffen te helpen op de bijenscholen.

Marja de ministerbij is net zo ijverig als de mieren. Ze werkte al haar hele leven hard. En als ze geen tijd had als burgemeester van de hele stad, dan stuurde ze haar hulp die de kleine bijtjes thuis verzorgde en aankleedde, naar de school om daar te horen wat er allemaal gebeurde.
Marja zelf had daar eigenlijk geen tijd voor.

Marja werkt niet in de bijenkorf.

Nu moeten de ouderbijen vaker naar scholen komen. Om te helpen.
Maar vaderbijen hebben andere dingen te doen en als de baas van de kleine bijenschool belt dan neemt de vaderbij lekker de foon niet op. En zijn mobiele nummer heeft bijna niemand. Dus neemt moederbij op.
En dan moet moederbij naar de ouderavonden. En die andere avonden over verkeer, gedrag, adhd bijen en andere grappige dingen.
Maar moederbij is ’s avonds ook al moe want ze moet immers overdag in de bijensupermarkt (die heet de Bijenkorf) werken en ook nog honing klaar maken en meer van die huishouddingetjes doen die Marja de ministerbij door anderen laat doen.

En nu moet de moederbij ook nog komen helpen op school. Ja, echt helpen. Met leren lezen in het grote dikke bijenboek en tellen hoeveel honig er in de bijenkorf ligt en biologie over andere bijen. En meer van die dingen. En meepraten met de bijen schoolbaas en het bijen schoolbestuur.
Moeder bij kan wel overspannen worden van alles wat ze moet.

Misschien moeten de bijenmoeders deze keer maar het kind met het waswater weggooien en minister Marja de bij zelf laten rennen, vliegen, draven van de bijenkorf naar de bijenschool.

Zou Marja de ministerbij dat werken op school nu ook allemaal doen? Of laat ze dat nog steeds doen door iemand die ze heeft ingehuurd. Net als de was doen of zoiets.
Zou Marja weten dat niet alleen bijenschool bazen zelf kunnen nadenken, maar ook ouders best wel weten hoe dit moet?

Zou je eigenlijk vele moeten leren voor je bijenminister mag worden?

Zeg, luister eens. Ik weet wat nieuws.
Laten we een nieuw diploma bedenken. En dan moeten alle ouders dat diploma gaan halen voor ze ouders kunnen worden. En ze mogen alleen examen doen als ze écht, heel écht ouder willen worden en kinderen willen hebben en ook iets geleerd hebben over kinderen. En als ze er niks van snappen dan mogen ze geen ouder worden.

Ik speel een gewoon kind.
Nu speel jij de gewone ouder en jij bent dan een domme ouder die er niks van snapt. En dan speel ik het kind. En ik wil alleen een gewoon kind zijn.
Niet zo ’n stom kind met ouders zonder diploma.
Ouders mogen dan alleen een echte ouder worden, met diploma, als ze zelf een beetje kind zijn.

Als ze nog weten wat kinderen willen.
Als ze nog kunnen denken als een kind. Niet meer als ze zich gaan gedragen als ‘ouder’.
Dan is het te laat. Dan snappen ze kinderen niet meer. Dan gaan ze stomme dingen bedenken. Zoals kinderen die een zangwedstrijd moeten winnen, of een dansje moeten leren voor op tv.
Of, nog erger, moeten leren koken! Heb je dat gehoord?? Van Lieneke en van Cees?

Lieneke.
Heb je gehoord van Lieneke? Die heeft ook ‘echte’ ouders. Maar zonder diploma. En nu moet Lieneke heel vaak dingen doen die haar ouders leuk vinden.
Ze wilde graag voetballen, maar dat vond haar vader iets voor jongens en nu zit ze dus op ballet! Zie je het al? Die Lieneke.
Die kan nog niet eens een koprol maken, maar loopt wel met een tutu aan en roze balletschoentjes. Geen gezicht!

En Lieneke wilde een boomhut in de achtertuin. Maar haar moeder vond dat veel te gevaarlijk. En nu heeft ze een klein tuinhuisje met zo ’n roze deurtje. Het lijkt wel op het tuinhuisje van die opa van Madelief in dat boekje over die krassen. Hoe heet dat ook al weer? Lieneke moet alles willen wat haar ouders willen. Die ouders snappen er dus helemaal niks van, man!

Een orkest in je kamer.
Ik gelukkig niet. Ik mag doen wat ik leuk vind. Als het maar niet gevaarlijk is en als ik m ’n nieuwe kleren maar schoon hou. Dus als ik thuis kom uit school, mag ik in mijn oude kleren naar buiten. Om te spelen.
Ik hoef niet eerst naar pianoles of zoiets doms. Omdat mijn moeder in een band speelt. Hoe heet dat ook al weer?
Een kamerorkest. Wat een belachelijke naam! Alsof je een heel orkest in je kamer kunt hebben. Dat past helemaal niet eens!
Maar mijn moeder heeft wel een ouderdiploma gehaald. Nog voor ik kwam. Dus nog voor ze ouder werd.

Cees.
Nee, dan Cees. Cees heeft ook ouders zonder diploma.
Cees moet thuis koken. Verplicht. Niet omdat ie het leuk vind, maar voor een wedstrijd.

Net als Carla , zijn grote zus. Want die kan zo mooi zingen, zegt haar moeder. Dus nu moet Carla naar zangles en straks wordt ze vast een grote zangeres, zegt haar vader. Nou, nee dus! Echt niet!

Carla zingt als een valse kraai die verkouden is. Maar ze is eigenwijs, joh! Want laatst was ze naar de voorronde van die show op tv. Of ze nu op tv komt? Dat weet ze nog niet. Ik hoop het niet, zeg! Krijgen we dat kattengejank ook nog op tv!

Nee, Cees kookt.
Spaghetti eten bij Cees. Ik dacht het niet!
Cees maakt vogeltjes met smeer er in. Cees zegt dat hij kwarteltjes doet met pesto of zoiets.
O,o, o, dus je pest ze, heb ik gevraagd.
Maar dat vond Cees domme praat.

Hij wil een echte kok worden en moet nu dus al oefenen. Van zijn vader en moeder.
Die twee snappen er niks van! Cees loopt nooit in een oude broek of een kapotte trui.
Cees heeft een koksjasje. Met zijn naam er op! Belachelijk.

Weet je wat écht belachelijk is?
Dat er nog kinderen bestaan zonder ouders met diploma.
Hoe kun je nu kinderen hebben als je als ouder te dom bent om een ouderdiploma te halen.
En dan je kids allerlei domme dingen leren. Zoals iemand van 8 die moet leren koken. En iemand die niks met gymnastiek kan, op ballet doen!

Ouders zonder diploma. Dat moest nu écht eens verboden worden!

Wat wil jij?
Je bent even oud en weet dat je ‘iets’ wilt met anderen, zorg, onderwijs of ‘zoiets’: misschien ga je naar de pabo, maar waarschijnlijk niet. Je komt terecht in jeugdwerk of ziekenhuis. Geen betere betaling maar wel met een beetje meer uitzicht voor later.
Je weet dat je met kinderen wilt werken en verder weet je het ook niet: je kijkt wel uit om het op de middelbare school tegen medeleerlingen te zeggen en gaat stiekem naar de pabo.

Moraal: de gemiddelde mannelijke pabo-student is niet goed gemotiveerd voor het vak van onderwijzer.
Overdreven? Nee hoor. De helft van de mannelijke pabo studenten haakt binnen enkele maanden huilend af en gaat iets anders doen! Voldoende aangetoond dat de motivatie niet erg diep zat.

Het basisonderwijswereldje.
Je komt in het onderwijs terecht en komt in een volkomen gefeminiseerde wereld. Vergelijk het met een he-man type Rambo, die in een parfumerie gaat werken. Of een typisch echt vrouwelijke dame die terecht komt in het werk van het trekken van sleuven voor kabels e.d.

Niet echt voor de hand liggend dat het gaat werken. De verhalen die er in de koffiekamer rond gaan, gaan al jaren niet meer over voetballen of mooie vrouwen (je kijkt wel uit want er zit een heel peloton dames om je heen).

Een groot deel van de pabo-studenten dat door zet en toch in het basisonderwijs terecht komt, haakt alsnog na korte tijd af en is die ene collega waar we zo enorme van genoten hebben in de tijd dat hij er was en waar van we het zo jammer vinden dat hij weer gaat. Maar hij gaat wel!

En nu iets ‘nieuws’.
De bollebozen op het ministerie komen weer met ‘iets nieuws’. Nou ja, eigenlijk met een oudbakken koekje dat er vele malen gepresenteerd is en waar niemand een vinger naar uitsteekt. Bovendien een koekje uit de eigen gebaksdoos.

Er moeten dus meer mannen naar de pabo, maar de minister en haar gevolg zeggen er weer niet bij waarom dan en hoe dan…..

Wat moet de jongemannen bewegen tot een carrière in het basisonderwijs?
Een beter beloning? Uitgesloten want er moet nu al te veel geld bij.

Betere vooruitzichten in de carrière? Die zijn er niet en bovendien moeten er nog steeds meer vrouwelijke directeuren bij, dus minder mannelijke vooruitzichten.
Andere banen? De meeste kerels voor de klas zijn niet echt geschikt als zorgverbreder of individuele lesjes met zorgkinderen.
Doorstromen nadat men een nieuwe bevoegdheid heeft gehaald voor het voortgezet onderwijs? De enige weg die open ligt. En met veel stenen en rotsen bezaaid is want dan moet er weer4 a5 jaar ’s avonds flink geïnvesteerd worden in tijd en energie. Met weinig kans op iets beters. Want als je tegenwoordig een niet-willende leerling ‘bij de kraag’ grijpt als hij lastig is, komt pa verhaal halen en zit je zomaar een weekend in de bajes. Niet die leerling, niet die vader, maar jij als leraar. ’t Zal wel niet motiverend werken om dat nu net als vooruitzicht te hebben.

VakMANNEN.
Leuk bedacht, maar het gaat weer en alweer nergens over.
Jongens krijg je naar de pabo als je het vak weer aantrekkelijk maakt.
Door aanzien in de maatschappij en niet juist deze groep als losers af te schilderen.
Door meer geld te besteden en het differentiëren van salaris geen vies woord te vinden.
Door minder kinderen in een klas te zetten.
Door kinderen die eigenlijk het reguliere basisonderwijs niet kunnen volgen weer hun eigen school te geven.
Door minder te vergaderen.
Door een vakMAN ook als zodanig te beschouwen en te beschermen en niet voortdurend een (ook al een vrouwelijk vakgebied) een inspecteur in ieders nek te laten hijgen.
Of is dit nu alweer een over the top grapje en gaan alle vrouwelijke collegae nu zeggen dat zoiets opschrijven, seksistisch is?

Door gewoon oprecht blij te zijn met die mannen en ze dat gevoel ook te geven.
DAN pas en ook alleen dan pas komen die pabo’s weer vol met jongens.

Wanneer?
Over die tijdsverhalen vanuit het ministerie zullen we het maar niet eens hebben. In 2016, hoeveel ook alweer extra? Dan mogen die jongens in 2012 wel snel beginnen met die 4 jarige opleiding, niet waar.
Dan heeft het ministerie nog 5 maanden want in het voorjaar moet wel die keuze al gemaakt worden door die mannetjes op de middelbare school.

Schei toch uit met die flauwekul te verkopen. Neem het onderwijs serieus en doe niet alsof het een gedegenereerd stelletje is dat niet zelf kan nadenken en dit waarschijnlijk wel zal slikken voor zoete koek of dat oudbakken koekje van daarnet!

Jongen naar de pabo om straks mannen voor de klas te krijgen. Jazeker! Maar kom dan ook met echte plannen en vooruitzichten. Hierboven staan ideeën genoeg waardoor we wel die kant op kunnen. Aan de slag graag!

Gisterenochtend in de krant: het moet niet nodig zijn om mensen die bij de overheid willen werken en de wet niet willen naleven, te weigeren. Het is bijna discriminatie ambtenaren hun baan te weigeren als ze de kern van hun werk niet willen uitvoeren. Waarover het gaat? Over het feit dat de mens niks leert en daarna hier ook naar handelt.  Al ruim tien jaar geleden stelde de wet dat er geen discriminatie kan zijn op basis van voorkeur voor het geslacht van iemands geliefde.

Toch moeten we een decennium nadien nog steeds zien dat er politieke partijen ijveren voor weigerambtenaren (mensen die wel een bepaald (bij)baantje willen, maar de consequentie daarvan niet willen accepteren) en de mogelijkheid homo leraren niet toe te laten op een school. Het gaat ineens over iemands gewetensvrijheid om homo’s niet te hoeven trouwen en dat homo leraren kennelijk een verkeerd signaal naar de lieve jeud zijn.

Even enkele opmerkingen.

Iemand die ambtenaar van de burgerlijke stand wordt, weet de inhoud van dit erebaantje te schatten en houd zich aan de regelgeving. Iemand die geen beesten wil doden, kan beter geen geweer kopen en jager worden, nietwaar!

Iemand die niet wil schieten of dreigen kan beter geen militaire carrière willen hebben.

Dus, waarom zou er een uitzondering bepleit moeten worden voor weigerende ambtenaren? De wet waarin dit geregeld is, bestaat al tien jaar!!! De enige remedie is langzaam laten verdwijnen, niet meer aannemen en weg. Eruit.

De eerste homo-leerkracht die het aangedurfd heeft zijn eigen bestuur een proces aan te doen, is nog lang niet in goede orde hersteld in zijn werk en weer voor de (Gereformeerde) schoolklas gezet. Er moet worden overlegd. Lijkt me overbodig. Dat dit uitdraait op ontslag wegens verregaande meningsverschillen en een vertroebelde werksfeer zal vast en zeker de uitkomst zijn.

Een vaak gehoord argument is dat er een verkeerd voorbeeld gegeven wordt. Even deze kant op kijken: Je mag wel blijken homo te zijn als meester, maar dat hoef je toch niet in de klas te vertellen? Laat staan dat je tijdens een receptie op school aan komt zetten met je vriend. Of, nog erger, elkaar zoent tijdens die receptie (waar ook nog kinderen bij zijn!). Je mag eigenlijk blij zijn dat je er bij kunt horen, nietwaar…. Hoe is het mogelijk anno 2011 en bijna 2012.

Overigens, geheel van een andere orde, maar toch: de misdadige elementen die zich vergrijpen aan kinderen en een pc vol kinderporno thuis hebben staan (liefst eentje die ze in bruikleen hebben van de schoolvereniging) zijn zonder uitzondering getrouwde of ongetrouwde hetero mannetjes.

De juf heeft een vriendin.

Het wordt tijd dat we gewoon accepteren dat de juf een vriendin heeft en niet alleen om de huur van de flat te betalen. Maar kennelijk kunnen we er maar moeilijk mee omgaan dat meesters met een vriend en geen gezin met vrouw en kinderen, een onderdeel van het leven zijn.

Ik voorspel zelfs dat er steeds meer zullen komen.

Het type man dat naar het onderwijs trekt is geen pedo, geen schuinmarcheerder maar een zorgzame en liefdevolle docent. En onder die docenten zijn homo-leraren en (misschien nog wel meer) lesbie-juffen die met plezier en kunde hun werk doen.

Juf Ankie heeft een vriendin, meester Kees uit groep 8 heeft een vriend en juf Janneke van groep 3 (getrouwd met haar eigen vent) heeft soms een middagje vrij als er een trouwerij in de stad is. Dan trouwt ze ook mannen die met elkaar willen wonen.

De spelregels.

Wat is dat toch dat allerlei hetero typjes in politiek en schoolbesturen nog steeds denken dat ze het primaat hebben op getrouwd zijn en het stellen van de regels. Ook de regels van het spel van een ander. Misschien had die ene conferencier toch gelijk toen hij stelde, dat als je je niet met het spel bemoeit, je ook de spelregels niet hoeft te bepalen!

Wat is het dan? Strikt zakelijk is het een lidwoord. We hebben er twee soorten van. De bepaalde lidwoorden het en de en het onbepaalde lidwoord een. Nee, lidwoorden hebben niets te maken met het anatomie, alleen met het taal.

En wat nu als het verdwijnt? Tja, dan zitten we met de gebakken peren. Nooit met meer het probleem omdat het er dan niet meer is.

Maar de is ook geen probleem, toch? Misschien gaat op den duur de er ook nog wel aan. Was het je al opgevallen dat je nu een woordje tegen gekomen bent dat we zelden nog gebruiken. Den en misschien ook wel de spar zijn er allang niet meer.

Het ene woord wordt niet meer gebruikt en de andere is in de zure regen ten onder gegaan. Alweer een woordje gebruikt dat een moeilijk leven heeft. Want ook ten is niet meer van deze tijd.

Het enige probleem is dat voor de mensen die er mee opgegroeid zijn, woorden goed te zeggen en het passende lidwoord te gebruiken, de probleem ontstaat. Want, de kat wel klinkt, de poes is in orde, maar de varken slaat natuurlijk slaat als een tang op zichzelf.

Taal is in beweging. Niemand, behalve heel oude gereformeerden, praten nog over de Heere. En ook zal niemand nog den Sints knecht door den schoorsteen zien komen. Omdat dat taaltechnische niet meer kan? Nee, omdat we geen schoorstenen meer hebben en je het jeugd inmiddels moet uitleggen wat een kachel was.

Ach, als het verdwijnt, verdwijnt er eigenlijk dus niks wat al niet op weg was naar het einde van het leven. Zo gaat taal nu eenmaal. En tweemaal. En daarna gewoon verder. Ooit zullen mensen, generaties her, er niks van snappen dat we anno 2011 nog meerdere lidwoorden hebben. In vele talen worden lidwoorden helemaal niet gemist en gebruikt. Daar is dus niet de probleem met de varkensvlees en dat is prima geregeld.

Dag het, prettige dag nog verder.

De herfstvakantie is voorbij.

Ten minste in het noorden en over enkele dagen ook voor de andere kinderen. Ondertussen hebben we op de tv al de eerste programma’s over de Sint.

De goedheiligman moet wel een erg slechte gedachtegang hebben over de gemiddelde basisschoolkinderen. Zijn komst is eenvoudigweg te vroeg.

De programma’s op de tv om kinderen alvast warm te maken voor de Sint zijn volstrekt overbodig.

Binnenkort worden we overspoeld met Sinterprogramma’s. Van de nos naar de rtl-en en via België terug.

Gebakken peren.

Ondertussen zitten we op school met de gebakken peren.

Kinderen die direct na de herfstvakantie al gek gemaakt worden. Eerst en vooral (dus nu) nog even met de komst van de eerste der heilige mannen.

Ik bedoel dan die soldaat die op de 11^e november langs de deuren gaat en om snoep en lekkers bedelt.

Wat een verschrikkelijke gebeurtenis!

Gelukkig is hier maar de helft van het land bij betrokken want het zuiden viert andere dingen op de dag der gekken!

Vervolgens mogen we ons op de Sint werpen.

Nou ja,niet al te letterlijk hoor. Want het blijft een heiligheid.

Van de ene naar de andere heilige.

Als de man met de mijter weg is, komt die kleine dikke die HoHoHo roept en langs de lucht aan komt scheuren met zijn rendieren langs. Hij komt op veel scholen inmiddels langs bij een kind in een kribbe.

En het wordt pas weer rustig in januari 2012.

Lekkere, gezellige en leuke weken, hè? Een overspannen klas, een periode van meer dan 10 weken van de ene heiligman naar de andere. En dan praten we nog niets eens over de echte heilige, dat kind in die kribbe!!

Hoeveel Sinten kan een kind aan?

Even terug naar de Sint. Het is namelijk al eens onderzocht.

Een gemiddeld kind heeft een moeder met een 2 of 3 dagen baan, een vader en soms in plaats van een vader die ergens anders is gaan wonen een pleegvader (de nieuwe man of vriend van mama).

Het gevolg: kleine Anne gaat naar de Sint op het werk van mama, de zaak van pappa, op het werk van de vriend van mama, naar de Sint op de sportclub en misschien ook nog wel even ergens langs waar Zwarte piet viool speelt of kunstjes doet.

Omdat pappa een vriendin heeft die ook zo ‘gezellig’ met zijn kinderen omgaat, gaan we met z ’n allen ook nog even op haar werk bij de Sint lan

Het verhaal is dus dat een gemiddeld kind de Sint in die weken vaker tegen komt als de eigen ouders of juf! En doordraait.

De juf draait door.

En als het kind niet doordraait, dan de juf wel.

Deze week in het nieuws: het aantal jongere mensen met een overspannen gedrag, burn out e.d., is niet minder. Integendeel! Het lijkt te stijgen.

Het aantal van boven de45 indeze groep is ook al stijgende.

Als gekeken wordt naar welke groep in de maatschappij de grootste klappen krijgt, dan is het onderwijs helaas nog al aan de beurt.

Van het één of van het ander: Of het zijn in mijn vak allemaal kneuzen of het onderwijs is wel heel pittig.

De Sint mag een bootje later komen.

Zou de Sint niet een paar weken later kunnen komen en voor wat rust zorgen in plaats van voor extra spanning, gekte en overspannen juffen?

Dat zou nou een mooi presentje zijn.

Volgend jaar: 2012 hoeft de Sint pas te komen op zaterdag de 23^e november. Is nog ruim op tijd voor zijn verjaardag op woensdag de 5^e, nietwaar.

En die bedelaar die snoep komt bedelen op de 11^e met die rare liedjes over meisjes met staarten, kan helemaal wel beter wegblijven.

Kinderfeestje.

Laten we van de Sint weer een kinderfeestje maken en geen mediagebeuren op tv of een winkelfenomeen.

Laten we er voor zorgen dat onderwijspersoneel niet afgepeigerd de kerstvakantie in rolt, maar met plezier de schooldeur dicht trekt om kerst en de jaarwisseling te gaan vieren.

Beginnen bij het begin? Welnu, vroeger was niet alles beter.

Maar één ding wel: alle kinderen waren min of meer gelijk. In sociaal maatschappelijk opzicht.

Er waren weinig mensen met geld en dus hadden die hun eigen scholen. En er waren veel mensen met weinig geld. Deze mensen hadden kinderen die er allemaal min of meer gelijk uitzagen.

Veel kleren die al eens door iemand anders gedragen waren ( zo is me vaker verteld) en weinig aandacht voor duurdoenerij met kleding.

In veel landen om ons heen zijn kledingvoorschriften op school heel gewoon. Geen Engelse school zonder en ook in landen als België of Frankrijk zijn kledingvoorschriften op school niet ongewoon.

De Nederlandse situatie.

Omdat veel ouders het beter hebben gekregen, zijn kleren inmiddels een teken om je als kind te onderscheiden. Duurdere merken, vaker nieuwe spullen en afgeven op anderen die langer met dezelfde kleren of telefoon lopen. ‘Dat kan echt niet mee’. ‘So uncool!’.

Een schooluniform.

Zou een verplichte kledinglijn hier verandering in brengen is de vraag. Waarschijnlijk wel omdat er op het eerste gezicht weinig te kiezen over blijft. Je zelf onderscheiden kan dan tijdens de bijkomende zaken als gymles (toch duurdere gymschoenen) en de dingen er omheen.

Maar er is iets veel belangrijker te bereiken met schoolkleding.

Recalcitrant gedrag.

Veel afwijkend gedrag en soms zelfs ronduit vervelend gedrag komt voort uit het idee dat je je als kind anders voelt. Beter. En ‘kijk mij nou eens’ gedrag. Of juist ‘kruip maar in een hoekje’ gedrag door je kleding en schoenen. Geruzie en flink gedrag komen niet zelden voort uit kleren en de bling, bling er omheen.

Als alle kinderen dezelfde kleren aan hebben, geef je als school een signaal af. Namelijk dat je een school bent waar een zekere orde heerst en waar een bepaald soort discipline (een vies woord?) is.

De kleren geven aan dat je allerlei gedrag niet wilt en ook niet met elkaar gaat bespreken. Geen collega-juffen meer die na een aanvaring tussen kinderen, beide ruziemakers ‘sorry’ laten zeggen. Of laten zeggen ‘dat je het nooit meer zullen doen’. Dingen die natuurlijk onzin zijn omdat iedereen weet dat die kinderen alleen maar een sociaal wenselijk antwoord geven. Alleen maar zeggen wat de juf wil horen en daarna er klaar mee zijn. Ik heb het al enkele malen gehoord dat na zo ’n kleine show, buiten het gezichtsveld (en vooral buiten het gehoorsveld) van de collega, nog even gesist werd dat die ander aan de beurt was, straks op weg naar huis.

Kleren en hun effect.

Kledingvoorschriften zouden wel eens als bijkomend effect kunnen hebben dat ze aangeven hoe we regels hanteren en dat we allerlei dingen gewoonweg niet willen. Op school is onder de lestijd iedereen gelijk en niemand mag de regels bijbuigen. Op overtreding staat straf en die is ook duidelijk.

Als ouders dan verhaal komen halen? Als ouders die straf niet pikken? Dan zullen onze directeuren zoveel ‘guts’ moeten hebben om er een einde aan te maken. Niet aan zichzelf of die ouder, maar aan de aanwezigheid van dat kind of dat gezin op ‘onze school’.

Bij herhaaldelijk vervelend gedrag moet het mogelijk zijn ‘nee’ te kunnen zeggen tegen ouders en hun schatjes. Wie niet volgens onze regels wil leven op onze school, kan niet meer mee doen en is niet meer welkom…..

Reken maar dat een kind als het dát een keer weet, graag de regels hanteert. Want op een andere school begint het van voren af aan en dan met de wetenschap dat iedereen dan al weet wie jij bent en waar je vandaan komt.

Dit zou de rust op veel scholen wel eens ten goede kunnen komen.

Zo bekeken gaat het niet alleen maar om kleren en een eigen keus, maar over regels en hoe je je als kind dient te gedragen. Gelijke kleren, gelijke regels, gelijke keuzes. En verder niets.

Rustgevende kleding.

Het zou de rust ten goede komen en daarmee het werken voor een jonge juf een stuk gemakkelijker maken. Veel tijd gaat nu nog op aan brandjes blussen, aan geruzie beslechten. Aan kinderen aan het verstand praten dat niet iedereen gelijk is, maar iedereen zich wel gelijk moet gedragen.

Waar hebben we het over.
Het woord wordt gebruikt voor een ziektebeeld bij mensen die hypergevoelig zijn voor de straling van allerlei materialen zoals hoogspanningsmasten, mobiele telefoons en wat al niet.
Het prachtige, nieuwe en mooie scrabbelwoord kwam voor in een artikel tegen kwakzalverij! Een niet bestaand ziektebeeld zoals we ook bekkeninstabiliteit niet kunnen bewijzen (omdat zo ’n soort ziekte eenvoudigweg niet bestaat).
En zoals ook iets als chronische vermoeidheid of ME geen ziekte is, maar op zijn hoogst een ‘aandoening’ die er misschien wel is, maar geen ziekte is die met operaties, medisch ingrijpen of medicijnen te genezen valt.

Kinderen.
Ook onze kinderen worden gediagnosticeerd. Met de meest onzinnige opmerkingen. Oh, pardon, met een aandoening of ziektebeeld. Ze worden vanzelf het hokje ingeduwd met een aandoening, een ziekte of iets ergs waar ze zelf ook nog in gaan geloven. Dan is hun gedrag bepaald en moet de wereld er omheen er rekening mee houden. Dus ook de school.

Slechts enkele jaren geleden kwam er een moeder naar mij toe om even uit te leggen dat haar zoon vastgesteld adhd had en dat dit nu eenmaal was zoals het was. De vraag van mij, wat ik met deze wetenschap moest, werd met stomheid en verbazing aangehoord. Ik wist nu toch wat er was en had het daar maar mee te doen.
Mijn opmerking dat als haar zoon al adhd had dit alleen maar vertelde dat deze jongeman meer structuur en duidelijkheid nodig had ipv een begripvolle ouder die alles wegpoetste en goed praatte, viel niet in goed aarde. Ook het uitleggen dat haar adhd-zoon, een opdracht voor haar was om veel en veel meer duidelijkheid en structuur aan te geven in zijn leven, was verkeerd.
Ziek is ziek, nietwaar. En daar moet de wereld zich mee redden.

Enkele voorbeelden.
Een jaar op vijfentwintig geleden hadden we (ook) kinderen met afwijkend gedrag. Ze hadden kennelijk een knoopje verkeerd in hun geestelijke touwtjes want er kwam een mooie medische term aan te pas: ze waren behept met een minimale hersenbeschadiging. Maar omdat we graag ingewikkeld doen, waren dit mbd-tjes. Ze hadden een minimale brain damage.
Thuja, en daarmee was het onbehouwen gedrag wat zo af en toe optrad goedgepraat. Niet de opvoeding had er schuld aan, maar de verkeerd geknoopte lijntjes in het hoofd….

Als kinderen ‘vroeger’ erg gevoelig waren voor boze stemmen, voor onderliggende soesa in een klas en voor gekonkel tussen ouders en kinderen, dan moesten we er voor zorgen dat ze wat eelt op de ziel kregen en wat harder werden. Zo was de grote buitenwereld tenslotte ook, nietwaar.
Nu zijn deze kinderen hypersensitief, hebben ze een derde oog, ‘zien’ dingen en lijden daar onder. Niet de kinderen moeten worden gewapend tegen de vervelende dingen die gaan optreden in hun leven, maar de wereld moet instant aangepast worden.

Een ziektebeeld of iets interessants? Jij mag het zeggen.
Gek genoeg kwamen die kinderen wel allemaal uit dezelfde soort gezinnen. En dat waren zelden gezinnen waar de harde dagelijkse werkelijkheid het voor het zeggen had. Waar moeder na schooltijd de school ging poetsen en vader als bouwvakker op zaterdag bijkluste.

Industrie.
Er is een hele industrie ontstaan rond scholen. Een complex netwerk van instellingen die het gat opvullen wat er viel toen de schoolbegeleidingsdiensten zo ongeveer weg gesaneerd werden.

Het gekke is dat die onderwijshulpdiensten bevolkt werden door ex onderwijsgevenden die doorgeleerd hadden en dat die nieuwe industrie vol zit met ‘- ogen’.
Allerlei lieden die zelden een klaslokaal van binnen zien en uit de medische hoek komen. Dus anders denken. Niet denken in structuren in een groep of school, maar een individueel kind bekijken. Niet in de context, maar als wat is hiermee aan de hand.

Het gevolg: een heel leger van mensen dat kinderen diagnosticeert en vervolgens een etiketje opplakt. Omdat de leerkrachten weinig inzicht in dit wereldje hebben (hoeft ook niet want daar hebben ze niet voor geleerd), zeggen die vervolgens niks en gaat dit ene kind alweer door het leven en de schoolloopbaan, met een plakplaatje op.

Er zijn nog nooit zoveel kinderen geweest met een ‘modeziekte’ of een ingebeeld verhaal. Het merendeel van de kinderen kan rechtstreeks naar het ouderwetse speciaal onderwijs.
Als de blo en lom nog bestaan hadden zou dit soort scholen vol zitten!
Moderne ziektes die een tijdje of wat langer mee lopen en ondertussen een hele generatie meenemen in hun woordkeus.
Want van adhd kom je niet meer af. En ook een plakplaatje als hyperactief en hypersensitief laat nooit meer los. Als je ooit als volwassene hiervan af wilt, ben je gedwongen te breken met de omgeving waar je opgegroeid bent en te verhuizen.

Als je echt het Aspergersyndroom hebt, ben je nog steeds gelukkig, echt wel een uitzondering.

Modeziektes in het onderwijs.
Er zijn er genoeg. We gaan te gemakkelijk naar de snoeppot die door de huisarts beheerd wordt en we dwingen te snel pillen af. De dokter op zijn beurt, schrijft voor en is van het probleem af.
Maar metylfenidaten zijn geen pilletjes. Het zijn producten die onder de Opiumwet vallen, ze zijn gevaarlijk en bepaald niet zonder bijwerkingen.

Ritalin, de meeste bekende merknaam van een methylfenidaat) is geen medicijn om het gedrag van druktemakertjes te reguleren, maar een pil die gebruikt werd bij hartproblemen en slaapstoornissen.
Het wordt in sommige kringen gebruikt als partydrug! Je kunt het snuiven!
Het komt natuurlijk wel goed uit dat we een modeziekte hebben waar dit medicijn ook verkocht kan worden.

Geen land in West Europa waar zoveel pillen in kinderen gestopt worden als Nederland! Modeziektes!
De echte slachtoffers: de kinderen met een plakplaatje op die zich niet kunnen verweren maar wel bestempeld worden.
“Iets” misschien wel niet hebben en toch behandeld worden…..

Ken je als ouder die term? VVE. Proef maar eens. Klinkt als een afkorting voor een voetbalvereniging of alsof een leesblinde een lettertje verkeerd heeft neergezet.

Maar het bestaat echt. Voor – en Vroegschoolse Educatie, dus. Oftewel,het bezighouden van kids voor ze naar de basisschool kunnen. Degenen die de term bedacht hebben hadden op hetzelfde moment uit het onderwijs en opvoeding moeten zijn verwijderd. VVE. Hoe bedenk je dit!

Een beetje school, maar ook weer niet.

Een kleintje deze keer.

Als mijn ‘oudere’ collega’s (sorry jongens, maar het is nu eenmaal zo) vroeger eens op vrijdagmiddag ‘gek’ deden in de klas en er een dolle boel van maakten, zeiden de kinderen al snel dat meester maar weer gewoon moest doen. Dat was het gedrag dat ze kenden en van hun meester of juf ook verwachtten.

Een voorbeeldfunctie zogezegd. (Wat een verschrikkelijk woord, maar wel waar!).

Ik snap niks van voetballen, maar collega Peter schreef laatst over zogenaamde supporters die de keeper van de tegenpartij een zachte dood wensten. Met opmerkingen als ‘laat maar liggen, hij is toch al dood’.

In de vergaderzaal waar dit land bestuurd wordt, roepen de zogenaamde wijze mensen die volksvertegenwoordiger zijn geworden, elkaar op tot normaal gedrag met opmerkingen als ’doe ’s ff normaal’.

Er worden bijna seksistische opmerkingen gemaakt over stekkers en dozen.

Wat moet ik nu als beginnende juf als straks een kind eens echt kwaad wordt (op mij) en roept dat ik ’s ff lekker normaal moet doen????!!!!

Moet ik boos worden, ernstig dit kind toespreken of alvast bang zijn voor de reactie van de ouders als ik er iets van durf te zeggen…

Ik doe normaal. En al die anderen die roepen om normaal doen, zijn misschien toch een ietsje pietsje abnormaal.